Judy (16) komt steeds te laat op school: 'Niemand ziet wat er echt speelt'
In dit artikel:
Ze belt me ’s avonds: ze mag niet meedoen aan de school‑restaurantavond van de vakdocenten Horeca omdat ze te vaak afwezig of te laat is geweest. De volgende dag ga ik met haar en de docenten in gesprek.
Judy is 16 en woont in een gezinsvervangend huis ongeveer driekwartier reizen van school. Ze heeft een eigen kamer op een groep waar alleen meisjes wonen; contact met vriendinnen is er nauwelijks. Haar woon‑ en reissituatie — tram, metro en bus — veroorzaakt soms te laat komen, maar vaak blijft ze ook uit bed liggen. Dagelijks stuurt ze de docent berichtjes over vertraging of ziekte. Op de groep geldt strikte tijdscontrole: te laat komen kan leiden tot extra toezicht of zelfs uitsluiting van school, iets waar begeleiders mee dreigen. Judy is bang dat ze “gesloten” wordt en wil graag zelfstandig wonen, bij voorkeur terug naar haar vader, die echter al vertrokken is. Haar familie is versnipperd: zussen wonen elders en bij pleegzorg.
Op school liep het eens zo uit de hand dat ze huilend op het toilet zat; haar moeder verwees haar door naar een psycholoog, maar Judy ervaart weinig steun van thuis en weinig vertrouwen in hulpverleners. In het gesprek met de Horeca‑docenten benadrukken zij dat aanwezigheid en punctualiteit belangrijk zijn en dat Judy daardoor geen plek in de bediening krijgt. Judy reageert woedend en zegt dat ze juist vakkundig is in bedienen. De docenten vinden haar vaak brutaal en ongeïnteresseerd; ik vermoed dat hun maatregel meer straf dan leeropdracht is.
Ik bemiddel. Ik wijs erop dat praktische gelegenheden zoals de restaurantavond essentieel zijn voor haar ontwikkeling en motivatie — zeker voor iemand met zoveel persoonlijke problemen — en pleit voor positieve ondersteuning in plaats van uitsluiting. Later houden de docenten mij voor dat ik me door Judy laat manipuleren; ik leg uit dat terugtrekken of ‘afhaken’ vaak een reactie is op onbegrip en hoge druk. Ik vertel ook hoe ik zelf als jongere de behoefte voelde om uit systemen te stappen en eigen keuzes te maken.
Uiteindelijk overtuig ik de docenten: Judy mag toch meedoen. Die avond stuurt ze blij een berichtje: “Dank je wel meester! Tot morgen. U komt toch ook?” Het verhaal illustreert hoe gedragsproblemen vaak voortkomen uit kwetsbaarheid en omstandigheden, en hoe één betrokken volwassene het verschil kan maken tussen verder vervreemden en opnieuw aansluiting vinden. Praktijkmomenten en erkenning van achterliggende problemen blijken cruciaal voor jongeren als Judy.