Judith: "Vraag het maar aan je vader', zei ik, wetende dat hij sowieso nee zou zeggen. Alleen deed hij dat dus niet'

In dit artikel:

Judith (47) woont sinds ongeveer een jaar met haar man Robert‑Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy op Curaçao. Op een zondag gingen ze met vrienden naar een afgelegen strand waar de kinderen hutten bouwden en iedereen genoot van een ontspannen dag met barbecue en zon.

Valentine raapte een klein schelpje dat later op haar nachtkastje terechtkwam. Tot ieders verrassing bleek het geen schelp maar een krabbetje te zijn dat pootjes had en rondjes liep. De dochter was vastbesloten het diertje niet zomaar in de tuin te laten, waar salamanders, hagedissen en de hond het niet zouden overleven zonder zout water. Ondanks de tijd en de afstand overtuigde ze haar ouders om nog diezelfde avond terug te rijden naar de zee.

Uiteindelijk gaf het hele gezin gehoor aan haar vasthoudendheid. Op het strand zette Valentine het krabbetje voorzichtig in de branding en nam afscheid van het diertje dat urenlang in haar broekzak had meegerobbeld. Judith reflecteert bewonderend op de inzet van haar kind: klein in formaat, maar groot in compassie.

Het verhaal schetst een warm beeld van het gezinsleven op Curaçao en illustreert hoe het eiland en dagelijks contact met de natuur kinderen kunnen aansporen tot zorgzaamheid. De anekdote benadrukt ook de bereidheid van ouders om mee te gaan in zulke kleine heldendaden — soms is dat genoeg om een dier terug naar huis te brengen.