Judith: 'Mijn puber groeit hard, maar eet nauwelijks groente'

In dit artikel:

Judith vertelt over haar veertienjarige zoon die al sinds ongeveer zijn zevende of achtste bijzonder kieskeurig eet. Hij is een echte zoetekauw: tussendoortjes en snoep gaan goed, maar groenten en fruit weigert hij vaak. Omdat hij het afgelopen jaar sterk groeit, maakt ze zich steeds meer zorgen over of zijn voedingspatroon voldoende bouw- en voedingsstoffen levert. Ze geeft hem dagelijks vitamines en een multivitamine, maar vreest op de lange termijn tekorten.

Thuis verloopt eten vaak moeizaam: hij zegt vaak “ik hoef niet zoveel”, eet alleen kleine porties en verzint soms kritiek op de maaltijd (te koud, te warm). Om ruzie te vermijden houden ze aan regels — zoals geen tussendoortjes na 16:00 — en stimuleren ze een ontspannen tafelsfeer. Judith laat hem zelfstandig opscheppen en heeft geleerd dat dwingen niet helpt; ze benadrukt praten en geduld. Praktische aanpassingen zijn maaltijden waar hij wél iets van eet (tosti’s, boerenkool met spek/ worst, krieltjes) en af en toe shakes, maar de huisarts vond aanvullende voedingen alleen nodig bij ondergewicht, wat bij hem niet het geval is.

School en sociale druk lijken volgens Judith geen grote invloed; op school eet hij soms ook ongezond, maar dat verandert zijn voorkeuren thuis niet. Ze zoekt contact met andere ouders om ervaringen en aanpakken uit te wisselen en vraagt zich af wat dit op lange termijn voor zijn gezondheid betekent. Haar belangrijkste opvoedprincipe: geef kaders en houd huiselijk plezier, maar laat kinderen binnen die kaders zelf keuzes maken.

Extra context: blijvend selectief eetgedrag komt regelmatig voor en leidt meestal niet direct tot ondergewicht, maar bij zorgen over groei of voeding is een consult bij de huisarts of diëtist zinvol. Niet-dwingende strategieën — vaste eetmomenten, herhaalde blootstelling, betrekken bij keuzes en bereiden van maaltijden — kunnen helpen zonder de relatie te belasten.