Josine: 'Dit is volgens mij een van de lastigste momenten in ieder emigratieproces'

In dit artikel:

Josine, opvoedcoach en moeder van twee dochters in New York, beschrijft hoe haar oudste dochter worstelt met de overstap naar een Amerikaanse middelbare school. Hoewel ze enthousiast aan de nieuwe school begon, zorgen de vele veranderingen voor flinke spanning: acht vakken en lokalen, nieuwe leraren en sociale contacten, andere regels en veel huiswerk. Thuis uit zich dat in vermoeidheid, paniek, woede-uitbarstingen en sterke stemmingswisselingen.

Josine begrijpt dat haar gevoelige dochter tijd nodig heeft om aan de nieuwe situatie te wennen. Ze vergelijkt dit met de periode waarin het gezin van Sydney naar New York verhuisde. Ook toen was vrijwel alles nieuw en had haar dochter last van heimwee. Toch is er een belangrijk verschil: naar de middelbare school gaan is een normale, onvermijdelijke stap, terwijl de emigratie destijds een bewuste keuze van de ouders was.

Dat verschil herkent Josine bij Leonne, die de volgende zomer met haar gezin naar Portugal verhuist. Haar dochter ligt wakker omdat ze afscheid moet nemen van haar vriendinnen en lievelingspony. Hoewel Leonne weet dat verdriet bij een emigratie hoort, begint ze door de emoties van haar kind aan de verhuizing te twijfelen.

Josine noemt dit het ‘wiebeleffect’: wanneer een kind onzeker wordt of heftige emoties toont, gaat de ouder zelf ook twijfelen. Die onzekerheid kan vervolgens de angst van het kind versterken, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat. Volgens Josine is het daarom belangrijk dat ouders de gevoelens van hun kind erkennen, ruimte geven en tegelijk zelf voldoende houvast bieden. In haar eigen gezin kiest ze voor rust en regelmaat en vertrouwt ze erop dat haar dochter uiteindelijk haar plek op school zal vinden.