Jonathan ging van schooluitvaller naar kinderburgemeester: 'Nu kan ik mezelf laten zien'
In dit artikel:
Toen school voor Jonathan geen veilige plek meer was, nam zijn moeder Tení ingrijpende stappen om hem te beschermen. Wat begon met gedragsverandering — verminderde vrolijkheid, slapeloosheid en een scherpe terugval van een I- naar een V-score — escaleerde toen er veel agressie en pestgedrag in de klas bleek te heersen. Jonathan zelf voelde zich onzichtbaar en “draaide alles om overleven”; soms werkte hij buiten de klas, op het trappenhuis, om even ademruimte te vinden. Toen hij als zevenjarige daar stil zat te werken, reageerde de school aanvankelijk afwijzend door te zeggen dat hij dat zelf wilde.
Het vertrouwen van het gezin brak verder toen de school een ernstig geweldsincident tussen twee kinderen bagatelliseerde en ook een apart geval waarbij een vijfjarige gekleineerd en opgesloten werd, werd weggemoffeld. Voor Tení was dat het kantelpunt: de veiligheid en het welzijn van haar kinderen gingen boven behoud van een school. De ouders besloten te verhuizen en een nieuwe school te zoeken — een ingrijpende, emotioneel uitputtende keuze waar veel onzekerheden en veel pendeltijd (dagelijks 20 km in een tussenperiode) bij kwamen kijken.
In de nieuwe omgeving vond Jonathan langzaam weer ruimte om te leren op zijn eigen manier: creatief bezig zijn, zingen, acteren en ontwerpen zonder druk. Leerkrachten luisterden en boden begeleiding, waardoor hij weer ontspande. Zijn persoonlijkheid en energie keerden terug; het was zelfs een keerpunt toen hij weer spontaan begon te zingen — voor hem het teken van veiligheid. Zijn zelfvertrouwen groeide, hij sloot vriendschappen, nam initiatief en ontwikkelde leiderschap; dat leidde uiteindelijk tot de rol van kinderburgemeester.
Het verhaal van Jonathan en Tení onderstreept dat veiligheid op school essentieel is voor leren, spelen en sociale ontwikkeling. Hun ervaring laat zien welke tol slecht reagerende of ontoereikend reagerende scholen kunnen eisen — en hoe gericht ingrijpen van ouders, een ondersteunende school en tijd een kind kunnen laten herstellen en uitblinken. Voor het gezin was de ingrijpende verhuizing en schoolwissel uiteindelijk de weg naar herstel, veerkracht en trots.