Jitske (45): 'Het is pijnlijk om mijn zoon (14) te zien struggelen met zijn geaardheid'

In dit artikel:

Jitske merkt al vanaf jonge leeftijd dat haar zoon Fabian nét anders is: hij speelde liever met de barbies van zijn zus en keek geïnteresseerd mee bij het lakken van nagels. Dat vond ze nooit een probleem, zolang hij gelukkig was. Sinds hij in de puberteit zit, is er echter een verandering zichtbaar: hij trekt zich steeds vaker terug op zijn kamer, zet zijn koptelefoon op en lijkt vaak afwezig.

Een paar maanden geleden zat Fabian op de bank naast zijn moeder en vertelde zachtjes: “Mam, ik denk dat ik op jongens val.” Die openheid bracht opluchting bij Jitske, maar ook zorg; ze ziet hoe moeilijk hij het heeft met de houding op school, waar scheldwoorden als ‘homo’ regelmatig vallen. Fabian doet soms alsof het hem niets raakt, maar zijn moeder merkt dat hij ermee worstelt en zich afvraagt of hij zich anders moet voordoen om erbij te horen.

Jitske probeert er altijd voor hem te zijn: luisteren zonder te oordelen, steun bieden, maar ook ruimte geven wanneer hij dat nodig heeft. Ze wil zijn lasten niet wegnemen, maar hem wel laten weten dat ze onvoorwaardelijk van hem houdt en trots op hem is. De column benadrukt zowel de kwetsbaarheid van opgroeiende LHBTQ+-jongeren als het belang van liefdevolle ouderlijke steun. Om privacyredenen is een schuilnaam gebruikt; de redactie kent de echte naam.