Jip (32): 'Ik vind het verschrikkelijk om spelletjes met mijn kind te spelen' 

In dit artikel:

Jip, moeder van een zevenjarige, geeft toe dat ze spelletjes helemaal verschrikkelijk vindt maar er toch elke dag in meegaat omdat haar zoon er geobsedeerd door is. Thuis krijgt ze dagelijks het vrolijke verzoek om bijvoorbeeld Mens erger je niet te spelen; uit beleefdheid en om het snel voorbij te laten zijn reageert ze overdreven enthousiast, terwijl ze van binnen weg wil. Haar tactiek: haar zoon altijd laten winnen zodat de potjes snel klaar zijn. Niet omdat ze het pedagogisch verantwoord vindt — ze erkent dat kinderen moeten leren verliezen — maar omdat het voor haar de meest praktische oplossing is om lange, energievragende speelsessies te vermijden.

Tegelijk ziet ze het zachte, verbindende aspect: de pure blijdschap van haar zoon als hij juicht en zichzelf tot ‘kampioen’ bestempelt doet haar telkens weer smelten. Ze hoopt stiekem dat hij later meer interesse krijgt in videogames, zodat zij naast hem kan zitten zonder actief te moeten meedoen. Voor de privacy is een schuilnaam gebruikt; de redactie kent de echte naam. Deze situatie illustreert een veelvoorkomende ouderlijke compromis tussen pedagogische idealen en praktische zelfbescherming.