Je bent er wel, maar ook niet: waarom je telefoongebruik meer doet met je kind dan je denkt

In dit artikel:

Ouders die tijdens het spelen of praten even op hun telefoon kijken, doen hun kind vaak meer dan ze denken. Volgens psychologen begrijpen jonge kinderen prima dat een ouder even wegloopt, maar vinden ze het veel lastiger als papa of mama wel fysiek aanwezig is, maar met de aandacht elders zit. Voor een kind voelt dat als afwijzing: het ziet aan gezicht, blik en reactie dat het minder belangrijk lijkt dan het scherm.

Onderzoek waar psychologen naar verwijzen laat zien dat baby’s en jonge kinderen actief proberen contact te herstellen als een ouder niet meer reageert. Ze lachen harder, zoeken oogcontact en raken gefrustreerd als dat niet lukt. Ook oudere kinderen kunnen zich hierdoor verdrietig, minder belangrijk of eenzaam voelen wanneer ouders vaak op hun telefoon zitten.

Het artikel benadrukt dat dit geen pleidooi voor schuldgevoel is. Telefoons horen nu eenmaal bij het dagelijks leven: ouders regelen ermee schoolzaken, oppas en praktische dingen. Het gaat vooral om het patroon. Een incidentele blik op het scherm is geen ramp, maar kinderen hebben wel behoefte aan momenten waarop ze echt de volle aandacht krijgen. Kleine gewoontes helpen daarbij, zoals de telefoon wegleggen tijdens het eten, eerst opkijken als je kind iets wil vertellen, en hardop zeggen dat je zo terug bent. Daarmee weet een kind: ik word gezien en ik kan je bereiken.