Janneke: 'Na de dood van mijn zoontje zegde ik mijn baan op om fulltime voor mijn gezin te zorgen'
In dit artikel:
Janneke (38) besloot haar baan als verzuimbegeleider op te zeggen en fulltime voor haar gezin te zorgen nadat haar leven ingrijpend werd geraakt: in 2014 verloor zij de helft van een tweeling; haar zoontje, geboren met 31 weken en getroffen door een infectie, overleed na twee maanden. In diezelfde periode hadden ze veel ziekenhuisbezoeken, verhuisden ze en begon haar man Arthur aan een nieuwe baan. Na een korte terugkeer op het werk stopte ze definitief toen ze tijdens een latere zwangerschap een bloeding kreeg. Dat leidde tot de heldere keuze: tijd met de kinderen staat voorop. Ze noemt zichzelf liever “gezinsmanager” dan huismoeder.
Het gezin heeft drie kinderen: Emilie (7), Skip (5) en Daan (2). Voor Janneke is aanwezig zijn bij optredens, schoolreisjes en simpele dagelijkse momenten belangrijker geworden dan carrière. Haar man deelt die visie; de kinderen merken nu vooral dat hun moeder vaak kan meehelpen of meebewegen met schoolactiviteiten.
De keuze heeft duidelijke financiële consequenties. Het inkomen van Janneke — destijds circa €1.600 netto per maand — viel weg, waardoor het huishouden nu draait op het netto salaris van haar man (€2.900). Om rond te komen voeren ze strikte budgetregels: ze werken met veertien verschillende bankrekeningen om bestedingscategorieën apart te houden (hypotheek, boodschappen, kleding, sport, vakanties et cetera). Concrete voorbeelden: maandelijks gaat zo’n €900 naar de hypotheek en €500 naar boodschappen; kinderbijslag wordt direct op een kledingrekening gezet (ongeveer €600). Janneke koopt veel in de aanbieding of kiest voor voordeelpakketten en tweedehands kleding die vaak wordt doorgegeven via andere moeders.
Ze past ook haar vrijetijdsbesteding aan: in plaats van individuele tennislessen huurt ze banen met vrienden om kosten te delen en zet vooraf geld opzij voor sociale consumpties in het clubhuis. Vakanties zijn vaker Nederlandse campings geworden in plaats van verre reizen; eenvoudige, goedkope maaltijden en gezamenlijk buiten spelen bevielen de kinderen goed en schelen veel geld.
Op het schoolplein krijgt ze soms opmerkingen dat stoppen met werken alleen kan als je het je kunt veroorloven. Janneke reageert dat het volgens haar meer een bewuste keuze is dan een puur financiële mogelijkheid: “Je moet bereid zijn creatief te zijn met geld.” Tegelijk erkent ze dat de constante rekensom soms zwaar valt.
Wat de toekomst betreft sluit Janneke niet uit ooit weer te gaan werken. Ze wil wel dat dat werk past binnen schooltijden en vakanties; omscholing trekt haar aan en onderwijs lijkt haar een aantrekkelijke optie — niet alleen omdat daar tekorten zijn, maar ook omdat het qua uren goed aansluit bij het gezinsleven. Belangrijkste voorwaarde: de baan moet voldoening geven.
Deze persoonlijke ervaring illustreert de afweging tussen tijd voor de kinderen en financiële zelfstandigheid: voor sommige ouders is thuisblijven een reactie op ingrijpende gebeurtenissen en een bewuste levenskeuze die veel organisatorisch en financieel maatwerk vraagt.