Jacqueline (41) emigreerde met haar gezin naar de VS: 'Na de eerste oefening voor schietpartijen op school dacht ik: wat dóén we hier?'
In dit artikel:
Jacqueline Daws (41) woont sinds 2021 met haar Australische man David en hun dochter Jasmine (8) in Naperville, vlak bij Chicago. Haar internationale leven begon eerder: een jaarvisum naar Australië in 2009 leidde tot werk en een relatie, huwelijk in 2014, vervolgens een verhuizing naar Singapore in 2015 waar Jasmine werd geboren, en uiteindelijk een overstap naar de VS vanwege werk. De familie heeft inmiddels een permanente verblijfsvergunning; Jasmine heeft een Australisch en Nederlands paspoort.
Jasmine groeide op tussen culturen en talen en is opvallend flexibel en nieuwsgierig door vroeg veel reizen. Toch waren er aanpassingen: het constante hete klimaat van Singapore maakte de eerste Amerikaanse winter met temperaturen tot -20 °C zwaar — lagen kleding en sneeuwlaarzen zijn nog steeds niet haar favoriet. Emotioneel voelt Jasmine zich sterk verbonden met Singapore; ze noemt zichzelf “Singaporean”, ongeacht haar officiële nationaliteit.
Taal en tradities lopen door elkaar in huis. Thuis is Engels de voertaal omdat David geen Nederlands spreekt, maar Jacqueline spreekt Nederlands met Jasmine; ze begrijpt en leest het goed, spreekt het vloeiend nog niet. Nederlandse rituelen blijven belangrijk: Sinterklaas, oliebollen op oudejaarsavond en favoriete Nederlandse snacks als hagelslag en poffertjes. Tegelijk omarmen ze Amerikaanse feestdagen zoals Halloween en Thanksgiving, met typische buurttradities als trick-or-treat.
Opvoedkundig is hun aanpak een mix: ze namen elementen uit Singapore mee, zoals attachment parenting — langer borstvoeden en soms samen slapen — terwijl Davids Australische ontspannenheid contrasteert met Jacqueline’s Nederlandse directheid. Die wisselende perspectieven beschouwt ze als verrijkend; het gezin wil Jasmine meer meegeven dan de waarden van één land.
Het schoolleven in de VS valt op door de sterke nadruk op sport en prestatiedoelen, met duidelijke voorbereiding op toelating tot goede universiteiten. Jacqueline ervaart een grotere beschermingsdrang van ouders en meer competitie dan in Nederland, waar zelfstandigheid en nuchterheid vaker centraal staan. Jasmine zit nu in grade three (vergelijkbaar met groep vijf) en merkte dat er meer huiswerk en toetsen komen; het schoolsysteem kent daarnaast trajecten voor hoogbegaafde leerlingen waarvoor rigoureuze toetsen noodzakelijk zijn. Nadat Jasmine werd toegelaten tot Honors Math voerde het gezin een gesprek: Jacqueline wilde dat de keuze bij haar dochter zelf vandaan kwam, omdat de consequenties — zwaardere opdrachten, meer werk — voor Jasmine zijn.
Hoewel Naperville als een ideale, gezinsvriendelijke stad wordt ervaren met veel betrokken buren en goede scholen, heeft wonen in de VS ook duistere kanten. Massale schietincidenten op scholen maken jaarlijkse active shooter drills gebruikelijk; het meemaken van zulke oefeningen met een vierjarige schokte Jacqueline en deed haar nadenken over de realiteit van hun woonplek.
Er is ook heimwee: de Nederlandse fiets- en eetcultuur en het gezinscontact met haar ouders worden gemist. Haar ouders zien hun kleindochter nu zelden, wat Jacqueline verdrietig stemt. Tegelijk benadrukt ze dat verhuizen het gezin heeft hechter gemaakt en onvergetelijke ervaringen heeft opgeleverd. Haar advies aan anderen die kunnen verkassen: ga ervoor, maar val niet meteen terug op alleen de expatgemeenschap; volledige culturele onderdompeling levert meer op de lange termijn.
Kortom: Daws’ verhaal illustreert de voordelen van een meervoudige culturele opvoeding — taalrijkdom, flexibiliteit en bredere perspectieven — naast praktische en emotionele uitdagingen zoals prestatiecultuur op school, veiligheidszorgen en gemis aan familie en vertrouwde gewoonten.