Jacolien ziet haar kinderen alleen in het weekend: 'Iedereen vindt er iets van'
In dit artikel:
Jacolien (33) besloot na haar scheiding het leven opnieuw op te bouwen in het noorden van het land bij haar nieuwe partner Lenn (49), terwijl haar kinderen Jurrien (11) en June (3,5) bij hun vader Thijs blijven wonen. De keuze ontstond na een relatie die al voor de geboorte van June wankelde; de ouders scheidden in goed overleg en legden hun afspraken vast via een mediator. Om de continuïteit voor de kinderen te bewaren spraken ze een soepel co-ouderschap af: de kinderen bleven in het vertrouwde huis en de ouders wisselden weekendtasjes en verantwoordelijkheden.
De praktische consequentie is voor Jacolien ingrijpend: om de week rijdt ze op vrijdagmiddag 198 kilometer richting de school van Jurrien en de crèche van June, en dezelfde afstand terug op zondagavond. Gemiddeld legt ze in zo’n ‘mamaweekend’ bijna negenhonderd kilometer af. Ze werkt vier dagen per week als docent/trainer en reist daarnaast veel voor haar baan; Lenn heeft een bouwbedrijf en twee volwassen zoons. Na een Tindercontact ontstond een relatie; door de afstand en corona groeide die uit tot samenwonen in Friesland aan het eind van het eerste coronajaar. Tijdens lockdowns verbleef Jacolien langere periodes bij Lenn en liet ze de kinderen veel bij Thijs, die na persoonlijke tegenslagen (burn-out, rouw) veel thuis kon zijn en zo stabiliteit bood.
Het co-ouderschapsarrangement werd in de praktijk omgevormd naar een meer traditioneel patroon: Jacolien ziet de kinderen voornamelijk in de weekenden en tijdens de helft van de vakanties, en betaalt (of zou betalen) kinderalimentatie; Thijs werkt parttime vanuit huis en heeft een nieuwe relatie die goed is voor de kinderen. Jacolien zegt dat de kinderen het goed doen bij hun vader en dat het voor hen beter is niet uit hun sociale omgeving, sportclubs en school te worden gehaald.
Toch ligt die keuze haar zwaar. Ze ervaart veel kritiek van omgeving, familie en op sociale media: waar mannen die kinderen alleen in het weekend zien doorgaans op begrip kunnen rekenen, geldt voor vrouwen vaak een hardere moraaloordeel. Haar zus verwijt haar dat ze ‘geen echte moeder’ zou zijn omdat ze niet dagelijks zorgt. Jacolien worstelt met schuldgevoel en heimwee — ze huilt soms van gemis en compenseert met veel telefoontjes en appjes — maar benadrukt ook dat ze intens geniet van de weekenden met de kinderen en de komende vier weken zomervakantie, waarin ze met hen en Lenn gaat kamperen in Frankrijk.
Het verhaal van Jacolien belicht meerdere actuele thema’s: hoe moderne scheidingen en (her)relaties leiden tot onconventionele, logistiek complexe ouderschapsoplossingen; de rol van corona als versneller van samenwoning en verandering; en de aanhoudende dubbele moraal rondom vaderschap en moederschap. Voor Jacolien is de afweging concreet: haar persoonlijke geluk combineren met het behoud van stabiliteit voor de kinderen — ook als dat betekent dat zij de kilometers maakt en het emotionele offer brengt.