Isabel: 'Ik bood op een bouwvallig arbeidershuisje en werd met 40.000 euro overboden'
In dit artikel:
Isabel (40) scheidde van haar man Maarten en moest hun zorgvuldig opgeknapte jarentdertighuis verkopen. Uit het huwelijk kwamen twee kinderen: Flynn (8) en Philou (6). Zwanger raken ging niet vanzelf; het stel doorliep een ICSI-traject dat hen emotioneel uit elkaar dreef. Relatietherapie en een time‑out van vier maanden veranderden niets wezenlijks: Maarten trok zich terug en de communicatie stokte, waarna de breuk volgde.
Het afscheid van het gezamenlijke huis voelde hevig en definitief. Binnen twee weken werd het verkocht; de verkoop leverde een overwaarde van €185.000 op, waarvan Isabel de helft (€92.500) op haar rekening kreeg. Dat geld gaf haar financiële ruimte op een huizenmarkt die steeds onvoorspelbaarder en duurder werd. Nadat ze bijna een jaar bij haar zus boven het huis had gewoond — een periode die haar steun en gezelschap bood op moeilijke dagen — ging ze opnieuw op huizenjacht.
Aanvankelijk zocht ze in het centrum waar haar zus woont, maar na teleurstellende biedingen en het ontbreken van tuin en eigen slaapkamers voor de kinderen besloot ze haar eisen bij te stellen. Ze verlegde haar blik naar een minder “charmante” wijk met een ruime tuin en vond daar een eengezinswoning die direct goed voelde. Dankzij de overwaarde kon ze 21.000 euro boven de vraagprijs bieden; uiteindelijk moest ze in totaal ongeveer 46.000 euro inbrengen om de hypotheek rond te krijgen. Een halfuur na het bod kreeg ze te horen dat ze de woning had — een moment van opluchting, maar ook paniek over de nieuwe financiële en emotionele realiteit van alleenstaande ouder zijn.
Op de dag van overdracht, bij koud en druilerig weer, brak ze in tranen uit bij het in ontvangst nemen van de sleutels. Het omslagpunt kwam toen Maarten de kinderen bracht en zij vol enthousiasme kamers begonnen te kiezen; met kinderchampagne vierden ze het nieuwe begin en bevestigden symbolisch hun nieuwe thuis door een naamplaatje bij de deur te schroeven. Sindsdien heeft Isabel geïnvesteerd in praktische aanpassingen: riolering vervangen, een vaste trap naar zolder laten plaatsen, een nieuwe cv-ketel en meubels aangeschaft. Van de resterende overwaarde is nog ongeveer €7.000 over; dat geld is bestemd voor tuinrenovatie en later een dakkapel.
Thematisch draait het verhaal om verlies en hernieuwde zelfstandigheid: het rouwen om een gezamenlijke toekomst en huis, de zorg voor jonge kinderen tijdens en na de scheiding, en het gebruik van financiële middelen uit de overwaarde om weer een eigen, stabiel thuis te creëren. Isabel ziet haar nieuwe huis niet alleen als dak boven het hoofd, maar als symbool van onafhankelijkheid en een toekomst die zij — uiteindelijk met trots — zelf weer opbouwt. Ze erkent ook haar geluk: zonder de vrijgekomen overwaarde had ze op de huidige, krappe huizenmarkt waarschijnlijk geen kans gehad.