Ilse werd 10 keer zwanger en kreeg 8 miskramen: 'Ik dacht steeds: wanneer is mijn gezin dan compleet?'

In dit artikel:

Ilse (42) en haar man Maarten wilden na hun huwelijk in 2013 graag kinderen. In de daaropvolgende jaren werd Ilse tien keer zwanger, maar acht zwangerschappen eindigden in een miskraam. In 2017 kregen ze uiteindelijk dochter Saar, inmiddels 9 jaar.

Na drie miskramen in korte tijd lieten Ilse en Maarten zich vanaf 2015 onderzoeken. Artsen vonden geen duidelijke medische oorzaak. In 2016 volgden meerdere IUI-behandelingen, maar zonder resultaat. De behandelingen brachten veel hoop, spanning en teleurstelling met zich mee. Na vijf of zes pogingen besloten ze ermee te stoppen en een pauze te nemen. Tijdens die pauze raakte Ilse spontaan zwanger van Saar.

Na haar geboorte werd Ilse in 2019 opnieuw zwanger, maar ook die zwangerschap eindigde in een miskraam. Na nieuwe pogingen en behandelingen besloten zij en Maarten geen IVF te doen. Ilse had het vertrouwen in het medische traject verloren en wilde meer naar haar eigen lichaam luisteren.

Daarna raakte ze opnieuw spontaan zwanger. Bij de onderzoeken bleek dat hun dochter, die ze Luna noemden, het syndroom van Down had. Rond de twaalfde of dertiende zwangerschapsweek besloten Ilse en Maarten de zwangerschap te beëindigen. Luna werd op 8 december 2021 geboren en het stel nam liefdevol afscheid van haar. Dat verlies maakte ook eerder weggestopt verdriet los.

Na Luna werd Ilse nog drie keer zwanger; ook die zwangerschappen eindigden in een miskraam. In 2024 volgde haar tiende zwangerschap, die uitliep op haar achtste miskraam. Toen besloot ze haar ervaringen op te schrijven. Met hulp van schrijfcoaches begon ze in 2025 aan een boek over zwangerschapsverlies, bedoeld om andere vrouwen herkenning en steun te bieden.

Ilse wil vooral het gesprek over verlies openen. Volgens haar krijgen vrouwen na een miskraam of zwangerschapsafbreking vaak weinig informatie of nazorg, terwijl de emotionele gevolgen groot kunnen zijn. Daarom organiseert ze ook bijeenkomsten waar vrouwen zonder oordeel hun verhaal kunnen delen. Haar belangrijkste boodschap is dat naasten simpelweg moeten blijven vragen hoe het gaat en dat niemand dit verdriet alleen hoeft te dragen. Hoewel haar wens voor een tweede kind niet volledig is verdwenen, is haar idee van een compleet gezin door de jaren heen veranderd.