Howard (65) groeide onveilig op en werd vader: 'Ik dacht: wat doe ik nu? Knuffelen of slaan?'

In dit artikel:

Howard van Dodemont (65) groeide op in een onveilig gezin. Als kind werd hij mishandeld en verwaarloosd en op zijn vijfde naar een gezinsvervangend tehuis gebracht. Daar voelde hij zich voor het eerst veilig. Thuis was hij vaak bang voor zijn moeder, die onverwacht boos kon worden. Een zeldzaam teder gebaar van haar – een streling over zijn wang – is hem altijd bijgebleven en herhaalt hij nog steeds bij zijn partner en kinderen.

Toen hij op zijn tiende weer thuis kwam, bleef het gezin onveilig. Hoewel het contact met zijn moeder later tijdelijk verbeterde, verlangde Van Dodemont naar een eigen thuis. Tijdens zijn werk in de verpleging en later in Amsterdam raakte hij steeds meer op zichzelf aangewezen. Hij werd depressief en kreeg een burn-out. Bij het Riagg hoorde hij dat er sprake was geweest van verwaarlozing, een inzicht dat hij pas na jaren kon toelaten. Een training in 1998 hielp hem beseffen dat hij niet verantwoordelijk was voor zijn jeugd, maar wel voor de manier waarop hij ermee verderging.

Van Dodemont had lang moeite met vertrouwen, relaties en zelfbeeld. Hij was bang dat hij dezelfde fouten als zijn moeder zou maken en durfde daarom pas rond zijn veertigste vader te worden. De geboorte van zijn twee dochters was prachtig, maar het duurde tijd voordat hij zich zeker voelde in zijn rol. Omdat hij het juist goed wilde doen, legde hij zichzelf soms zoveel druk op dat hij woedend werd. Hij sprak daar open over met zijn dochters en benadrukte dat zij zijn boosheid niet hoefden te accepteren.

Na het overlijden van zijn ouders, zijn scheiding en een nieuwe burn-out onderzocht hij met coach Geraldine Pontenagel opnieuw zijn levensverhaal. Daardoor kon hij met meer mededogen naar zichzelf en zijn moeder kijken en kreeg hij opnieuw vertrouwen. Ook in zijn huidige relatie leert hij langzaam meer te vertrouwen op zijn partner, de relatie en zijn eigen vermogen om lief te hebben.

In de theatervoorstelling *F*ck je jeugd* vertelt Van Dodemont hoe zijn jeugd doorwerkt in liefde, vertrouwen en vaderschap. Een belangrijke scène gaat over een nacht waarin hij als uitgeputte jonge vader bij zijn huilende dochter stond en voelde dat hij kon reageren met troosten of slaan. Hij koos ervoor haar vast te houden. Die keuze ziet hij als een moment waarop hij een ander pad koos dan zijn moeder.

Zijn dochters zijn inmiddels volwassen en hij probeert beschikbaar te blijven. Als bonusvader van drie tienerjongens doet hij opnieuw ervaring op. Met de voorstelling wil Van Dodemont zichtbaar maken hoe lang de gevolgen van een onveilige jeugd kunnen doorwerken, maar ook dat mensen patronen kunnen doorbreken. Hij hoopt gesprekken tussen ouders, kinderen, hulpverleners en beleidsmakers eerlijker te maken en te laten zien dat opnieuw beginnen mogelijk is.