Hielke: 'Ik vroeg mijn beste vriend of hij de donor wilde zijn van mijn baby'

In dit artikel:

Hielke (44) was 38, al drie jaar single en wilde graag een kind. Omdat ze een anonieme donor van een spermabank te afstandelijk vond en de afkomst van haar kind belangrijk vond, vroeg ze haar beste vriend Maarten om donor te worden. Hij stemde na uitgebreide gesprekken in, waarbij ze afspraken maakten over zijn rol en mogelijke toekomstige situaties.

Ze legden hun afspraken vast in een donorcontract en gebruikten zelfinseminatie. Bij de tweede poging raakte Hielke zwanger van Romée, die inmiddels vijf jaar oud is. Maarten heeft haar niet erkend en is juridisch niet verantwoordelijk voor alimentatie of opvoeding. Wel staat Romée in zijn testament. Hielkes zus zou de voogdij krijgen als Hielke overlijdt.

Maarten was betrokken bij bijzondere momenten, zoals de twintigwekenecho, maar hield bewust afstand tijdens de bevalling en bemoeit zich niet met de opvoeding of schoolzaken. Hij komt regelmatig eten en is aanwezig op Romées verjaardagen. Toen zij met een gecompliceerde polsbreuk in het ziekenhuis lag, was hij er wel direct voor haar. Volgens Hielke is hun vriendschap niet veranderd en houdt Maarten net zoveel van Romée als van haar, zonder de rol van vader op zich te nemen.

Het alleenstaande moederschap valt haar soms zwaar, vooral bij ziekte, slaapgebrek en de combinatie van zorg en werk. Toch heeft ze geen spijt van haar keuze. Romée weet dat Maarten haar biologische vader is en vindt het normaal dat hij niet als vader in het gezin functioneert.

Bij een bekende donor kan een donorcontract de gemaakte afspraken vastleggen, maar zo’n contract is niet juridisch bindend. Een donor heeft in tegenstelling tot een vader geen automatische vaderschapsrechten en -plichten. Nederlandse kinderen hebben bovendien recht op informatie over hun biologische afkomst; anonieme donoren zijn daarom verboden. Maarten is een zogenoemde C-donor, die rechtstreeks door de moeder is gekozen.