Het zoontje van Michiel (33) en Pauline (29) werd stilgeboren: 'Ondanks het grote verdriet zijn we zo trots op hem'
In dit artikel:
Michiel (33) en Pauline (29) verloren onverwacht hun zoon Sam toen Pauline 36 weken zwanger was. Thuis voelde ze hem niet meer; de verloskundige kon geen hartje vinden. Na een bezoek aan de praktijk en het ziekenhuis werd bevestigd dat Sam was overleden. Vanaf dat moment moesten ze midden in het ongeloof al praktische keuzes maken voor zijn afscheid.
De bevalling vond plaats in het ziekenhuis en duurde meerdere dagen, omdat Paulines lichaam nog niet klaar was om te bevallen. Het was een intensieve periode vol tegenstrijdige emoties en onzekerheid over hoe hun kindje er uit zou zien. Toen Sam thuis in een doorzichtige bak werd gelegd, klaarde zijn huidje wat op en kregen Michiel en Pauline de ruimte om rustig afscheid te nemen. Die tastbare momenten waren voor hen van groot belang.
Het wegbrengen van Sam naar het crematorium maakte het verlies plotseling en onomkeerbaar voelbaar; sindsdien is het stil in huis. Rouwen blijkt voor het stel onvoorspelbaar: een liedje of iemand met een kinderwagen kan een overweldigende reactie oproepen, terwijl andere momenten juist rustig verlopen. Ze wisselen tussen behoefte aan alleen-zijn en het delen van verdriet met anderen. Om kerst te vermijden en zichzelf even op adem te laten komen, kozen ze samen voor een reis naar Londen.
Een praktische tip van hun verloskundige hielp: geef aan je omgeving aan wat je nodig hebt — als je dat zelf weet — zodat mensen concreet kunnen ondersteunen. Die communicatie en het delen van emoties hebben het stel en hun sociale kring dichter bij elkaar gebracht. Ook vrienden wilden iets doen en startten een doneeractie voor Stichting Still, iets dat Michiel en Pauline aanvankelijk verraste maar uiteindelijk omarmden.
Stichting Still kwam op de dag van de bevalling (of kort daarna) foto’s maken van Sam; die beelden betekenen veel voor het stel. De foto’s bieden een blijvende, troostende herinnering en bevestigen de waarde van professionele herinneringsfotografie bij perinataal verlies. Michiel en Pauline waarderen dat vrijwilligers in een uiterst kwetsbare periode zulke zachte en technische vakbekwame zorg kunnen leveren — het fotograferen van een kindje dat in water is opgebaard is emotioneel en praktisch complex. Volgens het artikel maakt de stichting circa honderd reportages per maand, wat de omvang van hun inzet benadrukt.
Kortom: het verhaal van Michiel en Pauline illustreert hoe stil en intens rouw kan zijn na een stilgeboorte, welke rol tastbare herinneringen kunnen spelen bij afscheid en verwerking, en hoe steun — zowel persoonlijk als via organisaties zoals Stichting Still — het rouwproces kan dragen.