Het gezinsbudget van Carmen (41): 'Ik verhuur voor 700 euro een kamer 'zwart' aan een student'

In dit artikel:

Carmen (41) woont met haar twee dochters (12 en 11) in een appartement in Amsterdam. Ze werkt als projectmanager en heeft een goed inkomen, maar staat financieel alleen sinds haar ex-partner is vertrokken en geen alimentatie betaalt. Om rond te komen verhuurt ze een kamer aan een vrouwelijke student en ontvangt daarvoor 700 euro per maand zwart. Ze erkent dat dat officieel niet mag, maar ziet het als noodzakelijke steun omdat haar hypotheek en vaste lasten hoog zijn en bezuinigen met opgroeiende kinderen beperkt mogelijk is.

Carmen houdt een spaartegoed van ongeveer 10.500 euro en probeert maandelijks 200 euro te sparen, maar dat is eerder symbolisch dan dat het echt buffer opbouwt. Het extra geld gaat vooral naar boodschappen, kleding, sport en kleine uitjes voor de kinderen; zonder die inkomsten zou ze volgens haarzelf moeten interen op spaargeld of verhuizen, wat ze voor de stabiliteit van haar dochters wil vermijden. Ze selecteert zorgvuldig een rustige, verantwoordelijke huurder en legt huisregels vast om conflicten en overlast te voorkomen; de dochters zijn na een aanpassingsperiode gewend aan de nieuwe situatie en delen nu één kamer.

Carmen is zich bewust van de risico’s van zwart verhuren en voelt zich er dubbel over: opgelucht door de financiële ademruimte, ongemakkelijk over de illegale status. Ze overweegt alleen te stoppen als haar inkomen structureel verbetert of de lasten omlaag gaan. Haar advies aan anderen in een vergelijkbare positie is om je niet te schamen voor creatieve oplossingen, mits veilig en doordacht toegepast.

Kort aanvullend: zwart verhuren brengt juridische en fiscale risico’s met zich mee en kan problemen geven met hypotheekvoorwaarden en toeslagen. Mogelijke alternatieven zijn officieel onderverhuren met toestemming, hulp van instanties bij alimentatievordering of financiële ondersteuning via gemeente/voorschotten en fiscaal- en woonadvies.