Fockelien: 'Toen ons tweede ivf-traject mislukte, kreeg ik bizarre reacties van mijn omgeving'

In dit artikel:

Fockelien (32) en haar man kregen hun zoon Sam (nu 2) uiteindelijk via ivf, maar alleen na een lang traject: bij de eerste succesvolle poging duurde het zeven pogingen en artsen hadden vooraf aangegeven dat ivf voor hen ongeveer tien procent kans bood omdat de man nauwelijks zaadcellen had. Toen ze rond Sams eerste verjaardag opnieuw voor een tweede kind begonnen, bleek de zaadkwaliteit nog veel slechter; het medische team moest uren zoeken om één of twee bruikbare zaadcellen te vinden. Na twee terugplaatsingen die niet bleven zitten besloten zij samen dat dit de laatste poging zou zijn, ondanks dat het ziekenhuis nog een ronde had willen doen.

Het traject eiste veel mentaal en fysiek van Fockelien: hormoonbehandelingen maakten haar somber, ze kon zich niet terugtrekken omdat er een peuter was, en vanwege coronamaatregelen mocht haar partner niet mee naar behandelingen. Het uitblijven van zwangerschap liet hen in een “zwart gat” vallen; ze zocht therapie om het verlies te verwerken en vertelde familie en vrienden dat ze verdrietig waren maar ook gelukkig met z’n drieën verder wilden. Voorstellen van anderen — zoals donorzaad nemen of opmerkingen dat ze “toch al één hebben” — deed extra pijn, vooral omdat zij een tweede van dezelfde vader wilden.

Langzaam ontstaat er weer ruimte: ze richten zich op hun huisrenovatie en reizen, en Fockelien benadrukt dat het rouwproces naast de liefde voor Sam mag bestaan. Het verhaal illustreert hoe belastend ivf kan zijn, zeker bij geringe zaadkwaliteit en in tijden van corona, en hoe partners keuzes moeten maken tussen medische mogelijkheden en hun mentale grenzen.