Florien: 'Mijn kleuter heeft geen vriendjes in onze straat en dat is mijn eigen stomme schuld'

In dit artikel:

Florien (31) vertelt dat haar vierjarige zoon Tycho graag met andere kinderen speelt en op de opvang makkelijk vriendjes maakt, maar in hun eigen straat bijna geen speelmaatjes heeft. Ze woont dichtbij een klein speeltuintje waar meestal meerdere kinderen en hun moeders zijn, maar Florien voelt zich ongemakkelijk bij dat soort contact: smalltalk lukt haar niet, ze staat vaak aan de kant en kiest daarom soms helemaal niet te komen. Omdat ze daardoor minder vaak naar het plein gaat, krijgt Tycho niet de spontane buurtvriendjes die ze hem gunt; dat frustreert haar en zorgt voor schuldgevoelens omdat het probleem volgens haar bij haar eigen onzekerheid ligt en niet bij haar zoon.

Ze vraagt zich af wat ze moet doen: zichzelf dwingen vaker te gaan en meer te praten, gewoon aanwezig blijven zonder actief mee te doen, of juist kleinschaliger contact zoeken — bijvoorbeeld één-op-één speelafspraken. Marjolein, een andere ouder, herkent het en werkt met een praktische “fuck-it-list” om zich over haar ongemak heen te zetten.

Praktische opties die helpen zonder jezelf voorbij te lopen: korte, vaste momenten op het plein plannen; één-op-één uitnodigingen voor speelafspraken; contact leggen via de opvang of een buurt-app; samen met een partner of bekende ouder komen; deelnemen aan georganiseerde buurtactiviteiten; en klein beginnen met voorbereide gespreksonderwerpen of vragen over de kinderen. Belangrijkste boodschap: veel ouders herkennen sociale spanning, en je kunt stapjes zetten die zowel het welzijn van je kind als jouw grenzen respecteren.