Eva (41) zag haar zoon van 4 vastlopen op school: 'Hij wilde uiteindelijk niet meer naar school'

In dit artikel:

Eva (41) vertelt hoe haar zoon sinds januari 2024 niet meer naar school gaat, nadat hij op twee scholen vastliep. De zoektocht naar passend onderwijs begon toen hij vier was. Aanvankelijk ging hij enthousiast naar school, maar al snel werd hij stiller en trok hij zich terug. Na een incident op zijn eerste school in oktober 2023 verslechterde zijn toestand sterk. Hij deed uitspraken over niet meer willen leven, die volgens zijn ouders door sommige betrokkenen werden afgedaan als aandacht vragen of filosofische opmerkingen. Ook op een tweede school voelde hij zich ongezien, ongehoord, onderprikkeld en onbegrepen.

In januari 2024 werd hij lichamelijk ziek van het idee naar school te moeten. Hij moest soms overgeven bij het schoolgebouw en kreeg buik- en hoofdpijn. Uiteindelijk viel het onderwijs volledig weg. Zijn ouders richtten zich daarom niet langer op wat het onderwijssysteem voorschreef, maar op wat hun zoon nodig had. Met kleine activiteiten, zoals wandelen, muziek luisteren en muntgeld verzamelen, probeerden ze zijn gevoel van veiligheid en nieuwsgierigheid terug te brengen. Door een rustig schema, nabijheid en zonder drang kwamen zijn energie en plezier geleidelijk terug.

De situatie heeft ook grote gevolgen gehad voor Eva en haar partner. Zij moesten voortdurend uitleggen wat zij bij hun kind zagen, opnieuw hun verhaal doen bij instanties en verdedigen waarom bestaande oplossingen niet werkten. Daardoor gingen ze soms twijfelen aan hun eigen oordeel. Eva beschrijft het verlies niet alleen als het wegvallen van onderwijs, maar ook als het verlies van vertrouwen en van een zorgeloze kindertijd. De voortdurende alertheid heeft bij haar geleid tot uitputting en het gevoel zichzelf kwijt te raken.

Volgens Eva is het probleem dat systemen vooral zijn ingericht voor kinderen die binnen bestaande kaders passen. Bij kinderen die daarvan afwijken, wordt te vaak geprobeerd het kind aan de omgeving aan te passen in plaats van de omgeving aan het kind. Haar gezin had vooral behoefte aan mensen die echt luisterden, de signalen van haar zoon serieus namen en bereid waren buiten de vaste kaders te denken.

Omdat haar zoon nog jong is, deelt Eva bewust weinig details over hem en zijn uitspraken over de dood. Ze wil zijn privacy beschermen en voorkomen dat losse woorden zonder context een eigen leven gaan leiden. Tegelijkertijd vertelt ze hun verhaal om andere gezinnen die vastlopen te laten weten dat ze niet alleen zijn.

Thuis zoeken Eva en haar partner naar manieren waarop hun zoon zich verder kan ontwikkelen. Ze bouwen samen, doen wetenschappelijke projecten en maken een YouTube-kanaal. Zo ontstaat leren vanuit verwondering en nieuwsgierigheid. Hun belangrijkste boodschap is dat niet het kind passend moet worden gemaakt voor het systeem, maar dat er ruimte moet komen waarin het kind veilig zichzelf kan zijn.