Elsemieke: 'Ook als kind heb je al heel gauw door dat deze stempel een negatieve is'

In dit artikel:

Elsemieke (31), samen met T (33) moeder van twee zoontjes van 4 en 2 en redacteur bij Kek Mama, merkt dat vreemden haar oudste steeds labelen als ‘verlegen’ — vooral tijdens korte ontmoetingen in de supermarkt. Dat soort oordelen over kinderen op basis van één blik irriteert haar: het plakt een negatief stempeltje dat vaak meer kwaad dan goed doet.

Ze herkent het uit eigen ervaring; als kind voelde zij zich ook onwennig in nieuwe groepen. Een therapeut gaf haar later een belangrijk inzicht: verlegenheid is een tijdelijke emotie, geen vaste persoonlijkheidstrek. Thuis of in vertrouwde kring is haar zoon vaak juist helemaal niet verlegen. Kinderen hebben bovendien een sterke sociale radar en passen hun gedrag aan naar veiligheid: wie te snel dichtbij komt, sluit zich af; wie wacht en ruimte geeft, wordt sneller benaderd.

Om die reden probeert Elsemieke taal te gebruiken die de ervaring tijdelijk maakt — ze vraagt aan haar zoon of hij zich verlegen voelt in plaats van te zeggen dat hij het is — en biedt ze hem de keuze om bij haar te blijven of op schoot te zitten totdat hij zich op zijn gemak voelt. Ze geeft korte, ontwapenende antwoorden op buitenstaanders die een label plakken en weigert het stempel te bestendigen.

Kortom: Elsemieke pleit voor minder snelle etikettering van kinderen, voor aandacht voor context (vertrouwde omgeving versus onbekenden) en voor woorden die gevoelens tijdelijk maken. Dat voorkomt dat verlegenheid een negatief zelfbeeld wordt en geeft kinderen de ruimte om op hun eigen tempo open te bloeien.