Ellen (34) verloor één van haar tweelingdochters: 'Eentje in de maxicosi, de ander in een uitvaartmandje'

In dit artikel:

Ellen Jans-van Schaijk (34) en haar man verwachtten ruim zes jaar geleden een tweeling. Tijdens de zwangerschap groeide Suze minder goed, waardoor Ellen vanaf 26 weken regelmatig werd gecontroleerd in het Radboudumc. Na 33 weken leek de situatie stabiel en gingen de controles verder in hun regionale ziekenhuis.

Op 13 februari 2020 bleek tijdens een echo dat Suze al enkele dagen was overleden. Omdat het om een twee-eiige tweeling ging en de bevalling nog niet was begonnen, adviseerden artsen Ellen de zwangerschap voort te zetten. Zo kon Hannah zo lang mogelijk doorgroeien. Voor Ellen betekende dit dat ze nog weken zwanger was van haar overleden dochter, terwijl ze wist dat Suze stilgeboren zou worden. In de eerste lockdownperiode regelde ze onder meer de uitvaart en ruilde ze de tweelingkinderwagen om.

Op 12 maart, bij 37,5 weken, beviel Ellen eerst van Hannah en daarna op natuurlijke wijze van Suze. Hannah ging in een maxicosi mee naar huis, Suze in een uitvaartmandje. Vier dagen later werd Suze gecremeerd. Door de coronamaatregelen konden alleen Ellen, haar man en hun kinderen bij het afscheid zijn.

De kraamtijd met Hannah liep aanvankelijk door de rouw heen. Ellen richtte zich vooral op de zorg voor haar levende dochter; ruimte voor de verwerking kwam pas later. Ze zocht enkele jaren na het verlies professionele hulp. Lange tijd vond ze een tweelingkinderwagen moeilijk om te zien en zag ze op tegen momenten waarop Hannah alleen naar school zou gaan. Veel van die angsten bleken uiteindelijk minder groot dan verwacht.

Ellen vertelt haar verhaal in het boek *Geboren in Stilte*, waarin zeventien ouders spreken over hun stilgeboren kind. Het boek verschijnt tijdens Baby Loss Awareness Week, van 9 tot en met 15 oktober, en is mede mogelijk gemaakt door Stichting Nooit Voorbij. Voor Ellen is het belangrijk dat Suzes naam wordt genoemd en haar verhaal wordt vastgelegd, omdat er weinig tastbare herinneringen aan haar zijn.

Thuis, waar inmiddels ook zoontje Fedde van vier woont, blijft Suze onderdeel van het gezin. De kinderen praten over haar, bekijken foto’s en maken soms tekeningen voor haar hoekje in huis. De maand maart blijft moeilijk: op 12 maart herdenken ze Suze, terwijl ze ook Hannahs verjaardag vieren. Volgens Ellen helpt het als naasten contact houden, praktische hulp bieden en simpelweg aanwezig zijn. Ook haar zesjarige dochter stelt steeds meer vragen over haar tweelingzus; Suze zal volgens Ellen altijd met hun leven verweven blijven.