Elise: 'Ik lag op de bank te marineren in het kattenkruid om onze poes voor me te winnen'

In dit artikel:

Elise (36), moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijfster van korte, vaak op het ouderschap geïnspireerde verhalen, vertelt met humor over haar plotselinge verlies van feline affectie. Haar poes, ooit haar “eerste baby” en onafscheidelijke metgezel, veranderde na sterilisatie van gedrag: vanaf dat moment lijkt het dier een duidelijke voorkeur voor haar man te hebben ontwikkeld. Dat kwetst Elise meer dan ze had verwacht.

Ze probeert van alles om de band te herstellen: lekkernijen, aaitjes en zelfs bewust slow-blinken — een kattentaaltruc die als liefdesverklaring geldt — maar de kat reageert nauwelijks. Nieuwe meubels en een krabpaal met catnip geven aanleiding tot een ondeugende poging: Elise strooit kattenkruid op zichzelf in de hoop haar huisdier terug te winnen. De kat snuffelt wel even, maar loopt toch naar haar man en nestelt zich op diens schoot. Alleen wanneer haar man lacht schrikt de poes even van zijn schoot — een kleine, ironische overwinning.

Elise erkent haar jaloezie maar vindt troost in het aanhankelijke gedrag van haar zoons, die haar wél graag vastpakken en knuffelen. Voor extra context: sterilisatie kan het geur- en gedragspatroon van katten veranderen, en catnip beïnvloedt katten tijdelijk verschillend; zulke factoren verklaren deels de wisselende voorkeuren van huisdieren. Deze anekdote combineert herkenbare ouderlijke emotie met zelfspot en laat zien hoe zelfs losse huishoudelijke gebeurtenissen gevoelens van rivaliteit en troost kunnen oproepen.