Eline (37): 'Ik vind het ontzettend moeilijk dat we niet zelf kunnen kiezen naar welke middelbare school onze zoon gaat'

In dit artikel:

Eline’s zoon gaat na de zomer naar de middelbare school, maar waar hij zelf opvallend ontspannen onder blijft, zorgt het plaatsingssysteem in hun grote stad bij haar voor slapeloze nachten. In deze gemeente kunnen ouders geen school direct kiezen; ze vullen een lijst met voorkeuren in en de rest hangt af van loting. Haar zoon reageert nuchter—“Ik zie het wel, mam”—en wil het liefst naar dezelfde, populaire school als zijn vriendjes. Omdat die school gewild en verder weg is, acht Eline de kans klein dat hij wordt geplaatst.

Haar bezorgdheid draait niet alleen om praktische vragen, maar om een gevoel: kijkt zij straks naar een omgeving waarin haar kind moet opgroeien? Ze vreest dat een andere school zijn sociale netwerk, veiligheid en ontwikkeling kan beïnvloeden en fantaseert over scenario’s waarin hij zich alleen voelt of niet uitgedaagd wordt. Tegelijkertijd probeert ze zichzelf te temperen en erkent ze dat ze mogelijk haar eigen angsten projecteert; haar zoon lijkt veerkrachtig genoeg om zich aan te passen als het anders loopt.

Tot de plaatsing bekend is, balanceert ze tussen hoop en onrust. Ze stelt zichzelf gerust met het idee dat opvoeding thuis ook veel bepalend is, maar hoopt toch dat het lot hen gunstig gezind is zodat haar zoon na de zomer met zijn vriendjes naar de gewenste school kan fietsen. Om privacyredenen is een schuilnaam gebruikt.