Eleonora is het zat: 'Na 10 jaar ga ik iets radicaals doen voor Vaderdag'

In dit artikel:

Eleonora (46), getrouwd en moeder van drie kinderen van 10, 8 en 5 jaar, besluit dit jaar uit protest niets te doen voor Vaderdag. Waar ze de afgelopen tien jaar als onofficiële organisator van alle feestdagen alles van A tot Z regelde — van gepersonaliseerde mokken en sleutelhangers tot ontbijten op bed en een jaarlijks familie-uitje — neemt ze nu afstand omdat haar inzet nooit op dezelfde manier naar haar terugkeerde op Moederdag.

In de praktijk betekende dat jarenlang dat zij cadeaus kocht en verrassingen regelde terwijl haar man vooral genoot van het resultaat en bij Moederdag regelmatig vergat of pas op het laatste moment met bloemen of een gehaaste attentie kwam. Eleonora probeerde lange tijd het verschil weg te rationaliseren: ze deed het omdat ze het leuk vond en in de hoop dat meer moeite ooit tot wederkerigheid zou leiden. Na een decennium is die hoop verdwenen. Dit jaar mogen de kinderen wel zelfgemaakte knutsels geven, maar verder geen cadeau, geen ontbijt en geen uitje.

De beslissing roept gemengde emoties op. Ze had verwacht zich bevrijd te voelen van de mentale checklist en de cadeaupaniek, maar ervaart vooral schuldgevoelens en woede: schuld omdat de kinderen mogelijk teleurgesteld raken en woede omdat zij zich al die jaren wél geraakt voelde door vergeten Moederdagen, terwijl haar man vermoedelijk geen spijt heeft. Ze houdt desondanks voet bij stuk en overweegt deze houding vol te houden totdat er wél iets verandert in hoe haar werk voor feestdagen wordt gewaardeerd en beantwoord.

Het verhaal illustreert bredere thema’s rond onbetaalde emotionele arbeid en de ongelijke verdeling van taken binnen gezinnen: wie plant, organiseert en zorgt dat speciale dagen vlekkeloos verlopen, en wie daarop reageert. De naam is gefingeerd; de redactie kent de echte naam.