Eetstoornissenexpert: dit zijn signalen dat je kind niet 'gewoon kieskeurig' is en wat je volgens twee moeders nú kunt doen
In dit artikel:
Wanneer een kind een eetstoornis krijgt, raakt het hele gezin ontwricht: maaltijden en gewone familierituelen veranderen in bronnen van spanning en zorg. Twee moeders die dat van dichtbij meemaakten, Monique Crooij en Corine van der Plas, vertellen hoe hun dochters jarenlang worstelden en laten zien dat herstel mogelijk is.
Signaleren gaat vaak te laat
Bij Corine kwam de erkenning pas tien jaar geleden, toen haar dochter na een ultimatum van school zei: “Mam, ik eet niet meer.” Corine herkende aanvankelijk niet de ernst; signalen zoals excuses om maaltijden over te slaan of het weggooien van eten waren er al eerder. Bij Monique waren de eerste aanwijzingen er vanaf tienjarige leeftijd; omdat Monique zelf vroeger eetproblemen had, viel haar gedrag sneller op. De echte omslag ontstond echter later bij de overgang naar de middelbare school: extra prikkels door ADD/autisme, depressie, sociale angst en zelfs middelengebruik die het hongergevoel onderdrukten leidden tot steeds restrictiever eten.
Eetstoornis is zelden alleen over eten
Kinder- en jeugdpsycholoog Daphne de Leeuwerk (Human Concern) benadrukt dat verstoord eetgedrag meestal het zichtbare topje van een veel dieperliggend probleem is. Eetstoornissen vervullen vaak een functie: ze geven houvast en een gevoel van controle als het leven onveilig of overweldigend voelt. Vaak speelt (ontwikkelings)trauma of emotionele verwaarlozing uit de jeugd mee, waardoor basisbehoeften als veiligheid en erkenning ontbreken. Het lichaam blijft dan in een overlevingsstand; eten of niet-eten biedt schijnveiligheid maar onderdrukt ook het vermogen tot echte verbinding en plezier.
Wat werkt voor herstel
De verhalen van Monique en Corine illustreren dat herstel meer vraagt dan alleen gewichtstoename of symptoombestrijding. Monique vond uiteindelijk passende hulp in een Belgische kliniek die traumaverwerking en lichaamsgerichte therapie combineerde en de patiënt regie gaf binnen duidelijke kaders. Volgens haar hielp die combinatie — autonomie plus diepe traumaverwerking — haar dochter om binnen zes maanden zowel van de eetstoornis als van een verslaving te herstellen. Corine maakte herstel van haar dochter tot prioriteit: ze werkte minder, schakelde een coach in om eigen patronen te onderzoeken en creëerde een balans tussen streng zijn tegen de eetstoornis en liefdevolle verbinding. Een simpel ritueel — toezicht na het eten dat ze vervolgens vulde met samen puzzelen — veranderde in een moment van herstel en nabijheid.
Rol van ouders en het systeem
Daphne en de moeders pleiten ervoor om niet alleen naar het kind te kijken, maar naar het hele systeem. Ouders hoeven niet perfect te zijn, maar emotioneel beschikbaar: kunnen kalmeren, reguleren en aanwezig zijn. Daphne ontwikkelt een training ‘emotioneel veilig ouderschap’ om ouders te helpen hun eigen reacties en zenuwstelsel beter te begrijpen. Monique en Corine zetten hun ervaringen in als ervaringsdeskundigen (deelcirkel, Leontienhuis, Stichting Kiem) om erkenning, praktische handvatten en betere voorlichting bij huisartsen en scholen te promoten.
Hoop en realisme
Herstel is geen rechte lijn of snelle ingreep; het is een proces waarbij iemand opnieuw veilig in het eigen lichaam moet leren voelen, en zo van overleven naar leven kan bewegen. Beide dochters zijn inmiddels hersteld: Corines dochter is psycholoog en reist, Moniques dochter is vrij van eetstoornis en verslaving. De gezamenlijke boodschap is hoopvol: met begrip, juiste hulp en betrokken ouders is herstel mogelijk. Voor praktische steun, bijvoorbeeld tijdens uitdagende periodes als de feestdagen, verwijzen de moeders naar tips en ondersteuning van organisaties zoals Stichting Kiem.