Een dochter (15) met drie vaders: 'Loslaten was het pijnlijkste én het liefste wat ik kon doen'

In dit artikel:

Jacolien is moeder van een vijftienjarige dochter die opgroeit met drie vaderfiguren: een biologische vader, een vader met gezag en een bonusvader met wie Jacolien tien jaar getrouwd is. Hun gezin werd jarenlang beheerst door rechtszaken, jeugdzorg en wisselende hulpverleners. Gedurende ongeveer zeven jaar moest het kind telkens schakelen tussen verschillende huizen en regelingen, waardoor ze nooit echt een vaste thuishaven vond en zich vaak verward terugtrok.

“Onze gezinssituatie is complex,” zegt Jacolien, die toegeeft dat die strijd littekens heeft nagelaten. Uiteindelijk besloten de ouders om de confrontaties te staken en meer samen te werken: verjaardagen worden gezamenlijk gevierd, er is overleg en er heerst een wederzijds vertrouwen in elkaars intenties. Die veranderde samenwerking heeft de sfeer verbeterd, maar het herstel van de relatie met haar dochter verloopt moeizaam. Op een gegeven moment koos de tiener ervoor vooral bij haar biologische vader te zijn; dat maakte Jacolien duidelijk dat ze soms moet loslaten om het contact niet voorgoed te verliezen.

Wat Jacolien pijn doet, is dat alledaagse herinneringen — samen naar school lopen, zwemles, paardrijden — voor haar dochter grotendeels vervaagd zijn, die haar nu vooral als streng of ‘raar’ ziet. Daarom zoekt ze naar kleine, laagdrempelige manieren om verbonden te blijven: samen eten, sporten of een rit naar de manege. Ze voelt dat vasthouden juist averechts werkt en hoopt dat tijd en ruimte ervoor zorgen dat haar dochter zichzelf kan ontdekken na jaren waarin volwassenen de regie voerden.

Jacolien weet niet hoe de toekomst zal gaan, maar haar wens is helder: dat haar dochter uitgroeit tot een zelfverzekerde jonge vrouw die op een dag inziet dat alles wat zij deed voortkwam uit liefde — inclusief het moeilijke besluit om los te laten.