Dorothée (moeder van Miles, 8) helpt een vrouw op straat: 'Waarom die man dan niet?', vraagt haar zoon

In dit artikel:

Toen Dorothée Loorbach een vrouw die een straatkrant verkocht meenam naar de supermarkt, stelde haar achtjarige zoon Miles veel vragen. Hij vroeg waarom zijn moeder haar hielp, of de vrouw een huis had en waarom mensen zelf mochten kiezen wat ze kochten. Het werd een gesprek over armoede, dakloosheid, vooroordelen en de redenen waarom je de ene persoon wel helpt en de andere niet.

Loorbach, die docent Maatschappijleer is en zich eerder verdiepte in verborgen armoede, probeert haar kinderen niet meteen kant-en-klare antwoorden te geven. Ze vraagt wat zij zelf denken en moedigt hen aan samen oplossingen en achtergronden te onderzoeken. Volgens haar betekent iemand helpen bovendien niet dat je bepaalt wat diegene met de hulp moet doen. De vrouw mocht daarom zelf haar boodschappen kiezen, wat haar een gevoel van autonomie kon geven.

Loorbach wil Miles leren dat hij zijn intuïtie mag vertrouwen, maar voorzichtigheid kan combineren met respect. Ze benadrukt dat mensen in armoede of op straat vaak vooral worden genegeerd. Oogcontact maken, iemand groeten en niet wegkijken zijn volgens haar belangrijke manieren om te laten zien dat je iemand ziet.

Tijdens de fietstocht naar huis sprak Miles ook over de kwetsbare positie van vrouwen op straat, vluchten uit een ander land en het moeilijke leven in een asielzoekerscentrum. Tegelijk bleef hij gewoon een achtjarige die graag wilde voetballen. Loorbach vindt dat ouders kinderen ruimte moeten geven voor empathie én voor alledaagse dingen. Empathie ontstaat volgens haar vooral door vragen serieus te nemen en zelf het goede voorbeeld te geven, niet door voortdurend voor te schrijven hoe kinderen zich moeten gedragen.