Dorien: 'Ik verliet mijn man omdat hij depressief was'
In dit artikel:
Dorien beëindigde haar huwelijk toen haar partner Jaap jarenlang in een diepe depressie verkeerde en hun gezinsleven ondermijnde. Ze waren al sinds hun jeugd samen, kregen een intensieve relatie met samenwonen en huwelijk, en kregen uiteindelijk een dochter, Noortje. Na het overlijden van Jaaps vader en een goede vriend veranderde hij: van energieke, sociale man naar een voortdurend sombere, teruggetrokken ‘donderwolk’. Een bedrijfsarts stelde een burn-out vast; Jaap stopte met werken, sloot sociaal contact af en werd steeds afhankelijker van Dorien.
Dorien probeerde hem te steunen: ze zocht online naar therapieën, drong aan op hulp en stelde gezamenlijke gesprekken voor. Jaap bezocht therapeuten sporadisch, voelde zich onbegrepen en geloofde niet dat behandeling hielp. Zijn apathie raakte ook hun seksuele intimiteit; ze sliepen apart, en toen Noortje geboren werd bleef Jaap langdurig thuis liggen en was nauwelijks betrokken bij de zorg. Dorien werkte, droeg het huishouden en zorgde voor de baby; ze raakte fysiek en emotioneel uitgeput en zag hun gezin vrijwel niet functioneren als gezin.
Na een periode waarin Jaap solo naar Italië vertrok — en Dorien daar juist ruimte en opluchting voelde — ging ze naar een psycholoog. Die vroeg waarom ze niet wegging; dat zette het proces in gang. Ze kondigde voorzichtig een tijdelijke scheiding aan, uit schroom en schuldgevoel over het verlaten van iemand die “zo ziek” was. Jaap bleef zich gedragen als slachtoffer en vertelde anderen dat hij eruit gezet was, wat het schuldgevoel van Dorien versterkte. Uiteindelijk gingen ze uit elkaar; Jaap woonde tijdelijk bij vrienden en later apart. Diensten als co-ouderschap werden geregeld: hoewel Dorien aanvankelijk erg bang was haar dochter bij hem achter te laten, zien ze elkaar nu volgens haar nog regelmatig.
De nasleep was zwaar: Dorien verloor later ook haar baan en worstelde met het verlies van de vroegste jaren van Noortje, die volgens haar vroeg leerde zichzelf te vermaken omdat ouders weinig aandacht hadden. Drie jaar na de breuk is er meer rust; met Jaap is het “redelijk”, maar ze praten vooral over hun dochter en de gemiste babyjaren blijven pijn doen. Dorien concludeert dat ze alles probeerde om hem te helpen en uiteindelijk koos voor zichzelf en hun kind: zij is niet verantwoordelijk voor zijn geluk.
Context: het verhaal illustreert hoe depressie niet alleen de zieke raakt maar het hele gezin belast, en hoe schaamte en onbegrip het zoeken van hulp bemoeilijken. Relatie- en gezinsproblemen door psychische ziekte vragen vaak professionele ondersteuning, heldere grenzen en soms de moeilijke keuze om je eigen welzijn en dat van je kinderen voorop te stellen.