Docent Jaser vertelt zijn klas over zijn overleden vriend (8): 'Tranen mogen ook vallen'

In dit artikel:

Op het ROC Nijmegen gebruikt docent burgerschap Jaser Husseini zijn lessen niet alleen om kennis over te dragen, maar ook om met studenten te praten over emoties, verlies en onzekerheid. Aanleiding daarvoor waren verschillende ingrijpende gebeurtenissen die veel leerlingen raakten. Hij wilde voorkomen dat zij met hun verdriet bleven rondlopen zonder erover te kunnen praten.

Om het gesprek over verlies te openen, vertelde Husseini over zijn beste vriend uit Afghanistan, die op achtjarige leeftijd op een landmijn stapte en overleed. Ook sprak hij over zijn opa, die voor hem zeer belangrijk was. Nadat Husseini als vluchteling naar Nederland was gekomen, kon hij niet terug om afscheid te nemen toen zijn opa stierf. Hij vertelde de klas hoe lang het duurde voordat hij dat verdriet een plek kon geven. Tegelijkertijd liet hij zien dat verdriet na verloop van tijd kan samengaan met mooie herinneringen en zelfs weer ruimte kan maken voor een glimlach.

Studenten kregen vervolgens de gelegenheid om hun eigen ervaringen te delen. Husseini benadrukt dat dit in een veilige en respectvolle sfeer moet gebeuren; ook buiten de les let hij erop dat leerlingen zorgvuldig met elkaars emoties omgaan. Volgens hem mogen tranen in de klas er zijn. Hij wil studenten bovendien laten zien dat een docent niet alleen een professional is, maar ook een mens met gevoelens en onzekerheden.

Daarbij bewaakt Husseini bewust zijn professionele grenzen. Hij deelt alleen persoonlijke ervaringen als die iets toevoegen aan de les en denkt vooraf na over zijn doel. Die openheid gebruikt hij ook om ideeën over mannelijkheid ter discussie te stellen. Jongens krijgen online volgens hem vaak de boodschap dat een ‘echte man’ niet onzeker mag zijn. Door zijn eigen onzekerheden te benoemen, maakt hij duidelijk dat kwetsbaarheid normaal is en geen reden tot schaamte.

De betekenis van zulke gesprekken blijkt soms pas jaren later. Husseini begeleidde ooit de zestienjarige Jefferson, die het moeilijk had maar uiteindelijk zijn diploma behaalde. Vorige maand liet de inmiddels 26-jarige oud-student weten dat hij vader was geworden. Tijdens een bezoek zag Husseini dat Jefferson gelukkig was met zijn gezin. Voor de docent zijn dit de momenten waarop hij merkt welke blijvende impact aandacht en persoonlijke betrokkenheid kunnen hebben.