Dilemma: 'Sinds ik bevallen ben, háát ik onze hond. Het liefst zou ik hem weg doen, of moet ik wachten?'

In dit artikel:

Joline, moeder van een dochter van acht maanden, heeft sinds haar bevalling onverwacht sterke gevoelens van irritatie en afkeer tegenover haar hond. Voorheen beschouwde ze hem als haar eerste baby: zij en haar vriend haalden hem als pup in huis en waren dol op hem. Nu vindt ze zijn geur, haren en natte poten ondraaglijk en raakt ze vooral overstuur van zijn geblaf, zeker wanneer hij de baby net in slaap heeft gekregen.

De combinatie van gebroken nachten, de voortdurende zorg voor haar dochter en het huishouden maakt dat Joline nauwelijks ruimte ervaart voor de hond. Ze voelt zich schuldig omdat hij niets aan de komst van de baby kan doen en nog steeds dezelfde aanhankelijke hond is. Toch merkt ze dat ze steeds vaker fantaseert over een leven zonder hond en overweegt ze hem te laten herplaatsen.

Haar vriend, die vijf dagen per week werkt en nog veel van de hond houdt, wil daar liever niet aan denken. Volgens hem moet Joline zichzelf tijd geven en wordt de situatie mogelijk makkelijker. Joline twijfelt, omdat ze soms nog liefde voor haar hond voelt, maar na een blafbui opnieuw zeker weet dat hij weg moet.

Tijdens haar zwangerschap bereidde ze zich vooral voor op de reactie van de hond op de baby. Ze had nooit verwacht dat juist zij moeite met hem zou krijgen. Ze vraagt zich af of hormonen, slaaptekort en overprikkeling de oorzaak zijn en of haar oude gevoelens terugkomen. Voorlopig verzorgt ze de hond nog, maar ze schaamt zich voor haar gevoelens en weet niet of ze moet volhouden of een nieuw thuis voor hem moet zoeken.