Dilemma: 'Ik wil dat hij zich geliefd voelt, maar toch zie ik zijn naam in mijn huid niet zo zitten'

In dit artikel:

Tooske (37) deelt een dilemma op Kek Mama: zij is getrouwd en bonusmoeder van Sam (7) en heeft zelf een dochter, Lexie (1,5). Tijdens haar zwangerschap liet ze de naam van Lexie op haar pols tatoeëren; drie maanden na de geboorte stond die tattoo erop en ze is er blij mee. Sam is gek op tatoeages en vraagt steeds vaker: “Ik ben toch ook jouw kindje?” Daarmee voelt hij zich zichtbaar oneerlijk behandeld, want Tooske benadrukt altijd dat hij evenveel bij haar hoort als zijn zus.

Toch heeft Tooske twijfels om Sams naam ook te laten zetten. Ze zou evenmin snel de naam van zijn vader of van haar man laten tatoeëren — je weet nooit hoe het leven loopt — en ze voelt zich ook terughoudend uit respect voor Sams biologische moeder, die zijn naam koos. Ze probeert uit te leggen dat haar liefde niets met een tattoo te maken heeft, maar zit in dubio over wat eerlijk en gepast is.

Als alternatief overweegt ze geen naam, maar een algemeen teken van verbondenheid: een hartje, een geboortebloem of een symbool voor het gezin. De vraag blijft of het logisch is geen tatoeage voor Sam te hebben, of juist belangrijk om hem gelijke erkenning te geven.

Kort advies (aanvullend): bespreek het eerlijk met Sam, betrek hem eventueel bij een keuze, overweeg symbolen in plaats van namen, tijdelijk of later beslissen, of andere rituelen (sieraad, foto, gezamenlijke ervaring) om waardering te tonen zonder permanenties en mogelijke gevoeligheden te forceren.