Digitaal dilemma: 'Ik ben bang dat mijn dochter gepest wordt, maar ze weigert te praten. Wat moet ik doen?'

In dit artikel:

Twee ouders vragen ChatLicense-experts Marjolein en Martine om advies over hun dochter, van wie twee sleutelhangers zijn verdwenen en wier rugzak met yoghurtdrank is besmeurd. Hoewel het meisje boos reageert en zegt dat het haar niet boeit, vrezen de ouders dat ze wordt gepest.

Volgens de experts zijn zulke voorvallen geen hard bewijs, maar wel signalen die aandacht verdienen. Pesten gebeurt niet alleen zichtbaar op het schoolplein, maar ook subtiel via buitensluiten, roddelen, zogenoemde grapjes, beschadigde spullen en online groepsapps, reacties of gamechats. Vooral veranderingen in gedrag, vriendschappen of stemming kunnen wijzen op een patroon.

De ouders krijgen het advies hun dochter niet aan een kruisverhoor te onderwerpen met directe vragen als wie het heeft gedaan of of ze wordt gepest. Een rustige, open benadering werkt beter: benoem wat je hebt gezien, laat weten dat ze er niet alleen voor staat en geef haar tijd om te praten. Dat gebeurt soms pas later, bijvoorbeeld in de auto of voor het slapengaan.

Bagatelliseer de situatie niet, maar raak ook niet meteen in paniek. Zeg liever dat het niet oké klinkt en dat jullie samen bekijken wat een goede volgende stap is. Door haar bij die stap te betrekken, krijgt het kind een deel van de controle terug. Noteer intussen wanneer spullen verdwijnen of beschadigd raken, wie erbij waren en of er ook online iets speelt. Screenshots kunnen nuttig zijn als bewijs, maar moeten zorgvuldig en niet verder worden gedeeld.

Als het gedrag aanhoudt, is het verstandig school tijdig te betrekken en dit vooraf met de dochter te bespreken. Vraag de mentor of leerkracht niet alleen óf er wordt gepest, maar ook te letten op groepsdynamiek en momenten waarop weinig toezicht is, zoals bij de kapstokken, in kleedkamers, tijdens pauzes en bij het fietsenhok. School kan ook helpen bij online pestgedrag.

Verder kunnen ouders samen met hun kind korte reacties oefenen, zoals “Stop, dit vind ik niet grappig”, “Blijf van mijn spullen af” en “Ik ga dit melden”. Online kan een kind bijvoorbeeld aangeven dat iets moet worden verwijderd, een screenshot maken of een groep verlaten. Het doel is niet een perfecte reactie, maar houvast op spannende momenten.

Tot slot benadrukken Marjolein en Martine dat ouders hun deur open moeten houden zonder voortdurend details af te dwingen. Informele vragen over hoe de dag, de sfeer en de telefoon waren, kunnen makkelijker tot een gesprek leiden. Ook als niet zeker is dat er wordt gepest, mogen ouders hun intuïtie volgen en naast hun kind blijven staan.