Deborah: 'Weer zwanger: het eerste wat door mij heen ging was geen vreugde, maar pure paniek'

In dit artikel:

Deborah (30), moeder van twee zoons — Jake (3) en Cody (1) — en schrijfster over moederschap, verlies en herstel, beschrijft hoe zij na een positieve zwangerschapstest bij haar tweede zwangerschap niet in blijdschap uitbarstte maar in paniek. De tweede streepjes activeerden herinneringen aan haar vorige postnatale depressie: de angst om zichzelf kwijt te raken, nachten zonder slaap, een lichaam dat niet meewerkte en gedachten die deden willen verdwijnen terwijl er een pasgeboren baby bij haar lag. Omdat ze nog middenin de rouw om haar vader zat en het herstel van de eerste keer nog niet rond was, schrok ze van de gedachte dat het opnieuw mis zou gaan.

Aanvankelijk durfde ze het nieuws niet te delen — niet met de verloskundige, niet met familie — uit angst voor hun blije verwachtingen die zouden botsen met haar eigen onrust. De weken die volgden voelde ze alsof ze door mist liep: fysiek wist ze dat er een baby groeide, maar mentaal hield de eerdere instorting haar gevangen. Schuldgevoelens speelden mee: ze voelde zich tekortschieten omdat de vloed van liefde en trots uitbleef.

Wekelijkse gesprekken met de praktijkondersteuner van de huisarts boden ruimte om zonder schaamte te praten en te huilen. Toen ze daar vertelde over haar paniek en angst voor herhaling, brak ze en kreeg ze de geruststelling dat het oké is om nu nog niet blij te zijn. De woorden “we gaan zorgen dat het wel goed genoeg gaat voelen” gaven haar houvast: niet meteen perfect, maar voldoende steun om het opnieuw te proberen.

Extra context: een voorgeschiedenis van postnatale depressie verhoogt de kans op herhaling; vroeg contact met zorgverleners en psychosociale ondersteuning verkleinen risico’s en helpen bij herstel.