De manier waarop je kind praat kan een een teken zijn van psychische problemen (en zo zit dat)

In dit artikel:

Onderzoekers van Stanford University analyseerden gesprekken van ruim 200 kinderen van 9 tot 13 jaar over stressvolle gebeurtenissen. Jaren later onderzochten zij welke kinderen angst- of depressieve klachten hadden ontwikkeld. Met behulp van AI bleken taalmodellen opvallend goed te kunnen voorspellen welke kinderen een verhoogd risico liepen, in sommige gevallen beter dan ervaren psychologen.

Niet alleen de inhoud van de verhalen bleek belangrijk, maar vooral de manier waarop kinderen zich uitdrukten. Veelgebruikte woorden en patronen in de zinsopbouw, waaronder woorden als ‘en’, ‘maar’ en ‘naar’, hingen samen met een groter risico. Ook verhalen over mishandeling of langdurige sociale afwijzing wezen op een verhoogde kwetsbaarheid. Steun van anderen, sport en sociale contacten leken juist beschermend; kinderen die uit zichzelf een therapeut of hulpverlener noemden, hadden gemiddeld minder risico.

Volgens de onderzoekers kan taalanalyse een goedkope en schaalbare aanvulling zijn op vragenlijsten, gesprekken en lichamelijke metingen. De gesprekken waren oorspronkelijk voor ander onderzoek opgenomen en werden eerder vooral samengevat in algemene stressscores, waardoor gedetailleerde taalpatronen verloren gingen. AI maakte analyse van woordkeuze en zinsbouw mogelijk, ook bij gesproken kinderverhalen.

De methode is nog niet klaar voor brede toepassing en vraagt om vervolgonderzoek. Als de resultaten standhouden, zouden smartphone-opnames in de toekomst kunnen helpen om kinderen jaren vóór een mogelijke diagnose te herkennen en eerder ondersteuning te bieden. De onderzoekers benadrukken dat angst en depressie vaak in de puberteit ontstaan en dat vroeg ingrijpen daarom belangrijk kan zijn.