De hoogzwangere, dove Marisa (34) en haar zoontje (5) waren maandenlang dakloos: 'Opgeven was geen optie'
In dit artikel:
Marisa (34), doof en recent moeder, bracht maanden zwanger en met haar zoontje van plek naar plek nadat ze terugkeerde uit Spanje. Ze had eerder met haar ex bij zijn ouders gewoond en was naar Spanje vertrokken met plannen om daar te blijven, maar keerde terug omdat haar jonge zoon naar een dovenschool moet en de voorzieningen in Nederland beter aansluiten op zijn behoeften. Na het beëindigen van de relatie raakte ze hoogzwanger dakloos en belandde ze zonder structurele hulp.
Met behulp van een tolk probeerde Marisa contact te leggen met gemeenten en instanties, maar werd vaak doorverwezen naar de daklozenopvang of als ‘zelfredzaam’ bestempeld, waardoor ze geen urgentieverklaring of gerichte woonhulp kreeg. Midden in haar laatste trimester bood de gemeente haar een flexwoning aan, maar verloskundigen en hulpverleners adviseerden niet te verhuizen vanwege harde buiken. Ze besloot de woning af te slaan omwille van haar en haar ongeboren kind’s gezondheid; later belandde ze zelfs in het ziekenhuis toen ze haar baby even niet meer voelde.
Door het breed oppikken van haar verhaal in het AD kwam er wél beweging: lezers tipten de non-profit Lekker Geven (opgericht door huis- en straatarts Michelle van Tongerloo) en andere hulporganisaties. Dankzij die steun én inzet van stichtingen zoals Toekomst en Room for a Change kon Marisa tijdelijk op een zorgboerderij verblijven. Die drie maanden werden omschreven als een warm bad: haar zoontje kwam meer tot rust, durfde weer buiten te spelen en maakte sprongen in ontwikkeling, wat haar bevestigde dat het verlaten van de onveilige situatie de juiste keuze was.
Op een onverwacht moment kreeg ze te horen dat ze een eigen woning had gekregen; ze nam haar zoon mee naar de bezichtiging, waarop hij enthousiast zei: “Mama, hier gaan wij dus wonen. Mama, de baby en ik. Met z’n drieën.” Voor Marisa betekent een eigen huis na jaren van tijdelijk wonen en meer dan vier jaar opgeslagen spullen eindelijk stabiliteit, rust en een plek om haar kinderen veiligheid en liefde te bieden.
Ze waarschuwt dat er zichtbare lacunes bestaan in het hulpaanbod: mensen die weliswaar deels zelfredzaam zijn, maar door omstandigheden toch dringend woonruimte nodig hebben, belanden soms tussen wal en schip. Marisa is dankbaar voor de inzet van particuliere initiatieven en de zorgboerderij; haar ervaring benadrukt de rol die buurtinitiatieven en charitatieve organisaties kunnen spelen wanneer reguliere instanties niet passend uitkomst bieden. Ze hoopt dat gemeenten en hulpverleners beter gaan kijken naar situaties waarin een bewuste, noodzakelijke keuze om veiligheid van kinderen voorop te stellen juist extra steun vereist.