De familietraditie van Miriam: 'Het kerstbord was vroeger mijn hoogtepunt, nu zie ik hetzelfde bij mijn kinderen'

In dit artikel:

Miriam Goudsmit (45) beschrijft de familietraditie van het kerstbord: een zoetwarenplateau dat traditioneel aan het einde van het kerstmaal bij haar ouders wordt gebracht en dat al generaties in de familie voorkomt. Het bord fungeert als alternatief toetje en als speels ruilspel voor kinderen: chocolade, marshmallows, colaflesjes, mandarijnen en vooral walnoten worden verdeeld en onderling verhandeld. Waar vroeger bergen chocolade en marsepein lagen, is het assortiment nu minder decadent maar nog steeds feestelijk — ooit zelfs binnengereden met brandende sterretjes in mandarijnen.

De traditie geeft spanning aan het kerstdiner omdat het pas na uren aan tafel verschijnt; voor Miriam was het als kind hét hoogtepunt en nu ziet ze hetzelfde bij haar eigen kinderen. Sommige rollen zijn vast: haar moeder jaagt op walnoten, haar vader krijgt steevast de Marsjes, en de kinderen ruilen fanatiek, vaak tegen “woekerprijzen”. Het ruilen levert herkenbare momenten op — van fanatisme en strategisch sparen tot teleurstelling wanneer een bord niet blijkt te voldoen.

Wat Miriam vooral raakt, is de verbindende werking over generaties: haar opa kende het kerstbord al, haar moeder en zijzelf deden het, en nu nemen kleinkinderen die traditie over. Toen er een paar jaar geen kinderen waren, viel het bord weg; het plezier keert terug zodra er weer jonge kinderen meedoen. Miriam hoopt de gewoonte door te geven aan toekomstige kleinkinderen en ziet het kerstbord als meer dan snoep: het is een bron van spanning, spel en blijvende herinneringen.