Coach Cherren voedt haar 2 zoons anders op dan zijzelf: 'Ik werd vaak aan mijn lot overgelaten'

In dit artikel:

De Chinees-Nederlandse Cherren Tang groeide op als oudste kind van ouders die vanuit Hongkong naar Nederland kwamen. Omdat zij geen Nederlands of Engels spraken, fungeerde Tang al op jonge leeftijd als tolk bij onder meer doktersbezoeken en gemeentelijke brieven. Dat deed ze uit loyaliteit, maar achteraf beseft ze hoe zwaar die verantwoordelijkheid was. Thuis kon ze bovendien weinig vertellen over haar leven op school, omdat haar ouders haar ervaringen niet goed begrepen. Hoewel ze haar jeugd lange tijd als zelfstandig beschouwde, ziet ze nu dat ze ook emotionele steun en begeleiding heeft gemist.

Toen Tang zelf moeder werd van twee zoons, ging ze bewuster nadenken over haar opvoeding en culturele achtergrond. Ze wil voorkomen dat moeilijke patronen automatisch worden doorgegeven. Daarom benadrukt ze tegenover haar kinderen dat ze altijd op hun ouders kunnen rekenen en fouten mogen maken. Tegelijkertijd geeft ze de Chinese cultuur bewust een plek in het gezin. Zo vieren ze Chinees Nieuwjaar met een gezamenlijke maaltijd en besteden ze aandacht aan het Midherfstfestival met mooncakes.

De opvoeding is overwegend Nederlands. Tang en haar Chinese partner probeerden hun oudste zoon tot zijn derde jaar deels Kantonees op te voeden, maar schakelden over op Nederlands toen gesprekken ingewikkelder werden en hij naar school ging. Hun jongste zoon kreeg daardoor nauwelijks Chinees mee. Dat de jongens de taal beperkt spreken, vinden hun ouders jammer, vooral omdat ze daardoor moeilijker met hun grootouders kunnen communiceren.

In 2017 reisde het gezin naar Hongkong om de plek te bezoeken waar hun vader was opgegroeid, voordat het huis van hun grootouders werd verkocht. De reis maakte vooral indruk op de oudste zoon, die later Kantonees wilde leren; de jongste heeft daar minder behoefte aan. Tang vindt het belangrijk dat haar kinderen zelf bepalen hoe zij zich tot hun achtergrond verhouden. Ze hoeven niet voor één cultuur te kiezen, maar mogen elementen uit beide werelden overnemen.

Volgens Tang ervaren haar zoons hun identiteit dan ook verschillend en flexibel: afhankelijk van de situatie voelen zij zich Chinees, Hongkonger of Nederlands. Ze wil hun vanuit de Chinese cultuur het belang van familie en gemeenschap meegeven, en vanuit de Nederlandse cultuur juist openheid, individualiteit en ruimte om gevoelens te bespreken. Zo hoopt ze dat haar kinderen zich vrij voelen om hun eigen identiteit vorm te geven.