Chantal: 'We namen twee vrienden van onze zoon mee op vakantie, en daar heb ik achteraf een naar gevoel over'

In dit artikel:

Chantal nodigde samen met haar man de vrienden Daan en Lucas, beiden achttien, uit om Finn tijdens de vakantie op hun camping in Spanje te bezoeken. Finn, die vroeger werd gepest en weinig vrienden had, is inmiddels erg blij met zijn vriendengroep. Daarom wilden zijn ouders de jongens een prettig verblijf bezorgen: ze betaalden de tent, het eten, uitstapjes en de reis terug naar Nederland.

Tijdens de vakantie merkte Chantal echter dat Daan en Lucas nauwelijks hielpen. Ze haalden geen brood, deden niet mee met de afwas en boden nergens uit zichzelf hulp aan, terwijl zij en haar man alles regelden. Chantal vindt dat haar eigen kinderen op die leeftijd zelf moeten zien wanneer ze kunnen bijspringen. Tegelijkertijd beseft ze dat de jongens mogelijk gewend zijn dat volwassenen expliciet om hulp vragen.

Na afloop kregen Chantal en haar man bovendien geen bedankje van de jongens of hun ouders. Ze benadrukt dat het haar niet om geld gaat: een klein gebaar, zoals een ochtend brood halen, een avond afwassen of simpelweg bedanken, was voor haar voldoende geweest.

Chantal zou de jongens opnieuw uitnodigen, maar twijfelt of ze een volgende keer duidelijk moet aangeven wat ze verwacht. Ze vraagt zich af of je van achttienjarigen vanzelf initiatief en waardering mag verwachten, of dat je zulke verwachtingen gewoon moet uitspreken.