Binnen twee jaar verloor Nanne haar vader en vier baby's: 'Ik gaf borstvoeding op de begrafenis van mijn vader'
In dit artikel:
Nanne van der Leer vertelt hoe in een periode van ongeveer twee jaar haar leven tegelijk intense vreugde en groot verlies bracht: kort na de geboorte van haar zoontje overleed haar vader aan ALS, drie maanden na zijn diagnose, en daarna verloor ze ook haar opa, tante, schoonoma en vier ongeboren kindje—elk aan het eind van het eerste trimester. Die opeenstapeling van gebeurtenissen maakte die jaren vooral tot een tijd van overleven, waarin haar aandacht vooral naar de baby ging en zij probeerde zowel te rouwen als een blije moeder te zijn. Haar man noemt ze haar rots; zijn steun was cruciaal.
Scherpe beelden tekenen haar ervaring: ze gaf bijvoorbeeld borstvoeding tijdens de begrafenis van haar vader, wat haar het gevoel gaf dat geboorte en dood onlosmakelijk verbonden zijn. Een kleine uitspraak van haar zoon, “Mama, ik doe het donker wel even uit”, illustreert het inzicht dat verdriet bij het leven hoort en uitnodigt tot voelen en herinneren. Rouw is volgens haar geen proces dat vanzelf lichter wordt, maar iets dat in onverwachte momenten terugkeert—een geur, een plek, een woord—en waarbij je leert te leven met het gemis en nieuwe manieren zoekt om liefde te blijven uiten.
Praktische hulpmiddelen hielden haar overeind: werk bood ritme, en yoga, meditatie, lange wandelingen en lezen hielpen verwerken. Ook de kleine gebaren van anderen—een maaltijd, het herdenken van belangrijke dagen, een bloem of simpelweg samen stil zijn—ervaren zij als wezenlijke steun. De periode heeft haar veranderd: ze raakt sneller overprikkeld, haar sociale kring is kleiner, maar de overgebleven relaties zijn intenser en waardevoller. Ze deelt haar verhaal met volgers om te laten zien dat verdriet en geluk tegelijk kunnen bestaan en dat liefde, stap voor stap, helpt vooruitkomen. De woorden van haar vader, “Met volle angst vooruit,” fungeren voor haar als leidraad om ondanks angst stap voor stap verder te gaan.