Bijzondere curator ziet 60 familiezaken per jaar: 'Dit misverstand over 12-jarigen raakt kinderen'

In dit artikel:

Een kind van twaalf mag niet automatisch zelf bepalen bij welke ouder het woont. Volgens bijzondere curator Anneke van Teijlingen is dat een hardnekkig misverstand dat kinderen in scheidingszaken onnodig onder druk zet. Ouders zeggen soms dat hun kind zelf mag kiezen, maar daardoor kan het kind het gevoel krijgen verantwoordelijk te zijn voor de zorgregeling en later moeilijk op die keuze terugkomen.

Van Teijlingen begeleidt jaarlijks ongeveer zestig familiezaken en wordt door rechters ingeschakeld om het belang van het kind te vertegenwoordigen. Zij benadrukt dat de uitgesproken wens van een kind niet altijd de werkelijke behoefte weerspiegelt. Een kind dat zegt een ouder niet te willen zien, kan bijvoorbeeld vooral willen ontsnappen aan de spanning tussen ouders. De diepere wens is volgens haar meestal niet een bepaald omgangsschema, maar dat vader en moeder zich normaal en respectvol gedragen.

Haar betrokkenheid gaat soms verder dan de rechtszaal. Zo hielp ze ’s nachts een jongen met nachtmerries, omdat hij zijn moeder niet wakker durfde te maken. Die persoonlijke nabijheid hangt mede samen met haar eigen jeugd, waarin een jeugdbeschermer langdurig een betrouwbare steun voor haar was.

Wat haar vooral bezighoudt, is niet de zwaarte van de verhalen, maar de machteloosheid wanneer passende hulp ontbreekt door wachtlijsten, kosten of een versnipperde jeugdzorg. In haar boek De opgroeicirkel benadrukt ze daarom dat kinderen meer steunfiguren nodig hebben dan alleen hun ouders. Ook buren, coaches, familieleden en de ouders van vrienden kunnen een veilige volwassene zijn. Ze roept iedereen op stille of teruggetrokken kinderen op te merken en belangstelling te tonen, omdat juist zij vaak niet meer om hulp vragen.