Bianca: 'De zin in zo'n vriendinnenweekend is niet meer zoals vroeger. De zin die er helemáál was, zonder mitsen en maren'

In dit artikel:

Bianca (31), communicatieadviseur, woont met partner Pascal (35) en hun tweejarige zoon Floris. In haar column beschrijft ze de innerlijke strijd die loskomt zodra ze aan een langer verblijf zonder haar kind denkt: enerzijds verheugt ze zich op het jaarlijkse vriendinnenweekend — dit jaar vieren ze het tiende jubileum met vier dagen op Ibiza — anderzijds ervaart ze al jaren een hardnekkige tegenzin om langere tijd van huis te zijn.

Wat begon als een fase na de geboorte van haar zoon blijkt na bijna drie jaar nog steeds aanwezig. De tegenzin uit zich vooral in buikpijn en slapeloze nachten bij de gedachte aan een weekend weg; haar draaglimiet is doorgaans één, in zeer uitzonderlijke gevallen twee nachten. Die beperking zorgt ook voor praktische stress: in het najaar staat een zakelijke reis naar het buitenland gepland in het weekend direct na het vriendinnenweekend, wat haar nu al ongerust maakt.

Bianca legt uit dat de moeilijkheid deels voortkomt uit hoe het samen zijn met Floris haar dagelijkse comfortzone en favoriete bezigheid is geworden. Waar hij als baby al heftig reageerde op haar afwezigheid, zijn de lastige momenten nu vooral avonden of periodes waarin hij vindt dat het “te vaak” voorkomt — en dat ervaart hij snel. Tegelijk wil ze geen kansen op werk of sociale belevenissen missen, en voelt ze loyaliteit en diepe verbondenheid met haar vriendinnen, die ze eerder als familie beschrijft.

Ze kiest ervoor om tóch met haar beste vriendinnen naar Ibiza te gaan: liever afwezig voor een trip met hen dan helemaal niet op pad. Hoewel zowel zij als Floris moeite hebben met de scheiding, troost ze zich met de gedachte dat hij later trots zal zijn dat ze die balans heeft gezocht. De column geeft een herkenbaar beeld van de spagaat tussen ouderschap, eigen behoeften en sociale verplichtingen — een dilemma dat veel jonge ouders zullen herkennen.