Bernike over het eerste jaar: 'Steeds meer besef ik: jij bent niet van ons. Jij bent van jezelf'

In dit artikel:

Bernike (29), getrouwd met Ruben (31) en moeder van een bijna‑jarige dochter, blikt terug op het eerste levensjaar van haar kind nu de eerste verjaardag nadert. Wat begint als een ogenschijnlijk gewone mijlpaal, wordt in haar verhaal beladen met herinneringen: het moment van de positieve zwangerschapstest, de echo waarin het knipperende hartje leven bevestigde, en het kopen van het eerste rompertje als stille belofte.

Ze beschrijft de geboorte: dagenlange weeën waarna de dochter warm en glibberig op haar borst kwam te liggen en het gezin vol ongeloof alle vingertjes en teentjes telde. De eerste maanden waren zwaar — nachtelijke onrust, veel gehuil en een moeder die zichzelf onzeker en uitgeput voelde. Borstvoeding verliep moeizaam; keer op keer twijfelde Bernike aan zichzelf, maar hield vol met kolven en proberen totdat het uiteindelijk lukte en de baby voeding accepteerde.

Langzaam volgden kleine overwinningen: de eerste lach, het rollen, zitten, tijgeren en uiteindelijk loslatende zelfstandigheid. Die ontwikkeling bracht vreugde maar ook melancholie: het besef dat het kind niet langer alleen van hen is maar van zichzelf wordt. Recent beëindigde de dochter de borstvoedingsfase door de borst van zich af te duwen — een emotioneel afscheid voor de moeder, tegelijk door het kind geïnitieerd en daardoor acceptabel.

Tegelijkertijd herinnert een slaapregressie eraan dat ze nog klein is; ’s nachts zoekt ze opnieuw nabijheid. De column vat in persoonlijke, invoelbare beelden samen hoe liefde, twijfel, fysieke ontbering en trots samenkomen in het eerste jaar van ouderschap. Bernike laat zien hoe geluk en verlies dicht bij elkaar liggen wanneer een baby zich ontwikkelt tot een eigen persoon.