Bernike: 'Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en probeerde haar te overtuigen dat ik écht geen stalker was'

In dit artikel:

Bernike (29), sinds jaar en dag columniste voor Kek Mama, reist naar Utrecht om eindelijk haar collega-columnisten en de online redacteur Elsemieke in het echt te ontmoeten. Ze had maanden van tevoren oppas geregeld, een passende outfit klaargelegd en vertrok zó vroeg dat ze als eerste bij het pannenkoekenrestaurant arriveert. Al snel wordt duidelijk dat het evenement ook een PR-moment is: er worden tassen met allerlei goodiebag-spullen uitgeladen — van sporttassen tot koffiezetters en manicuresets — waar Bernike met glanzende ogen naar kijkt, maar zich tegelijkertijd schuldig voelt dat ze niet heeft geholpen meehelpen.

Uit angst om een slechte indruk te maken heeft ze zich grondig voorbereid door de sociale media van collega’s te bestuderen. Dat werkt averechts: in haar zenuwen stelt ze onhandige vragen — zoals of iemand verloskundige is of bij TMF heeft gewerkt — en bij een nieuwe collega die psychiater blijkt te zijn, roept diegene verbaasd: “Hoe weet jij dat eigenlijk?” Die confrontatie, en haar moeite om geloofwaardig uit te leggen waar ze die informatie vandaan heeft, veroorzaakt intense schaamte en het gevoel van een stalker te zijn, hoewel de collega begripvol blijft.

De rest van de lunch gaat ongemakkelijk verder; Bernike wisselt stilletjes haar lege bord met dat van iemand anders en vertrekt uiteindelijk met armen vol goodies, bezweet in de lentezon. Terugkijkend blijft vooral de botsing hangen tussen haar wens om betrokken en professioneel over te komen en de ongemakkelijke realiteit van sociale angst en overmatige voorbereiding. Het verhaal weerspiegelt op lichte, zelfspotrijke wijze hoe de moderne mix van offline ontmoeting en online research tot gênante situaties kan leiden — en hoe het ouderschap en het schrijverschap allebei meer energie kosten dan het lijkt.