Bernike: '"Ik moet over tien minuten weg" betekent: een zee van kansen. En dus kom ik structureel te laat'

In dit artikel:

Bernike (29), getrouwd met Ruben (31) en moeder van een eenjarige, beschrijft in haar column hoe haar eigen gewoonte om dingen tot het laatste moment uit te stellen haar deze laatste woensdag van februari bijna op een vakantieplank zet. Met een deadline die ze vergeten was en een vlucht die ze moet halen, merkt ze dat tijdsdruk haar creativiteit en adrenaline aanjaagt, maar ook dat haar planning steeds uitgaat van een wereld zonder onverwachte wrijving.

Ze reflecteert op inzichten uit Vera Spaans’ boek Te Laat: te laat komen is zelden louter logistiek; tijdgebruik is relationeel. Hoe laat of vroeg je verschijnt zegt iets over afstand en nabijheid, over autonomie, macht, zorg en controle. Spaans doorbreekt de simpele veroordeling van laattijdigheid: te laat zijn hoeft geen gebrek aan respect te betekenen—soms komt het doordat je een mooi gesprek afmaakt of nog snel een bloemetje wil meenemen. Tegelijk erkent Bernike de keerzijde: anderen verliezen waardevolle tijd en wachten voelt onaangenaam.

Die dubbele waarheid raakt haar: haar impuls om “nog even” iets te doen is niet alleen luiheid maar ook een bewuste keuze voor betrokkenheid, met praktische gevolgen voor anderen. Het grootste leerpunt voor haar is het kritisch bekijken van die reflex: zie “ik kan nog wel even” als waarschuwing, niet als vrijbrief. Ze besluit bewuster om te gaan met die marge tussen bedoeling en werkelijkheid—maar moet de column dan toch abrupt afronden omdat haar agenda roept: vliegtuig halen.