Anouks dochter had te lang een speen: 'Ze was onverstaanbaar, bleef maar vragen om 'bloot met borst"

In dit artikel:

Anouk, getrouwd met Erwin en moeder van vier dochters (Aurélie 12, Emeline 10, Vieve 8 en Lilou 5), vertelt hoe een ogenschijnlijk onschuldige gewoonte in het gezin uitmondde in een onverwacht probleem: haar derde dochter gebruikte een speen extreem veel, tot vrijwel elke foto van de eerste jaren een speen in beeld had. Waar de oudste twee meisjes nauwelijks gehecht waren aan een fopspeen, zuigde de derde eraan alsof haar leven ervan afhing—soms zelfs twee tegelijk—en de ouders vonden het aanvankelijk schattig en praktisch.

Het keerpunt kwam rond haar derde verjaardag: doordat ze had leren praten met een speen in haar mond, was haar spraak vaak onsamenhangend en nauwelijks te verstaan. Simpele woorden veranderden zo dat anderen haar niet konden volgen, wat zowel voor haar als voor het gezin frustrerend was. Anouk beschrijft hoe ze dagelijks met logopedie begon; de eerste logopedist zag weinig vooruitgang en stelde een pauze voor. Na overstap naar een andere logopediste verbeterde het wel.

Uiteindelijk bleek het weghalen van de speen veel eenvoudiger dan gevreesd. De ouders speelden in op de verbeelding van hun dochter: haar denkbeeldige vriendje “Olifantje” kreeg de schuld omdat hij per ongeluk op al haar speentjes was gaan staan. De reactie van het meisje was onmiddellijk en emotieloos—ze stopte met de speen zonder huilen of slaapgebrek. Dat leidde tot de conclusie dat veel van de angst voor het afnemen van een speen onterecht was en dat de dure en tijdrovende zorgen rondlogopedie deels voorkomen hadden kunnen worden.

Korter samengevat: Anouk benadrukt dat elk kind anders is (haar oudste meiden hadden geen speenbehoefte), dat overmatig speengebruik spraakproblemen kan veroorzaken, en dat creatieve, zachte methodes vaak succesvol zijn bij het afbouwen. Als extra context: zorgverleners waarschuwen ook dat langdurig fopspeengebruik niet alleen spraak, maar ook tandstand kan beïnvloeden; vroegtijdig beperken en bij twijfel advies van een kinderarts of logopedist zoeken is aan te raden.