Anouk: 'Tegenwoordig lijkt het wel of iedereens kind hoogbegaafd is'

In dit artikel:

Anouk, partner van Erwin en moeder van vier dochters (Aurélie 12, Emeline 10, Vieve 8 en Lilou 5), schetst het dagelijkse gezinsleven als luidruchtig maar warm: chaos afgewisseld met veel liefde, gelach en spontane dansjes. Ze ziet een groeiende trend onder ouders die hun kinderen zonder test meteen bestempelen als hoogbegaafd. Hoewel slechts ongeveer 2,5% van de bevolking echt hoogbegaafd is, lijken veel ouders dat etiket losjes te gebruiken — vaak vanwege een toevallige vaardigheid zoals Engels zingen, terwijl het kind dat misschien vooral door Cocomelon heeft opgepikt.

Anouk ergert zich aan ouders die continu opscheppen en het opvoeden tot een stille concurrentiestrijd maken. Op de opvang ziet ze ouders elkaar overtroeven met uitspraken over lezen, puzzels en rekenvaardigheid, wat bij anderen onzekerheid kan zaaien. Ze vermoedt dat die opschepperij voortkomt uit de behoefte aan erkenning: als het kind uitblinkt, straalt dat af op de ouder.

Zelf voelt Anouk zich verre van perfect en waardeert ze juist open, eerlijke gesprekken met vriendinnen over twijfels en fouten in het ouderschap. Privé heeft ze ook onhandige momenten — een keer had een kind zo hard gehuild op een vliegveld dat ze bang was iemand zou missen — en ze erkent dat haar dochters niet per se hoogbegaafd hoeven te zijn. Haar prioriteit is dat ze gelukkig zijn en zich goed voelen; ze is meer trots wanneer haar kinderen anderen helpen dan wanneer ze hoge prestaties leveren.

Kort: Anouk pleit voor meer bescheidenheid en eerlijkheid in het ouderlandschap, minder prestatiegekte en meer aandacht voor empathie en kwetsbaarheid — en ja, bij etentjes zal zij waarschijnlijk eerder extra patat opscheppen dan verhalen over hoe briljant haar kinderen wel niet zijn.