Anouk: 'Ik kan dus wel concluderen dat ik enorm aan zelfoverschatting lijd'

In dit artikel:

Anouk, getrouwd met Erwin en moeder van vier dochters (11, 10, 8 en 5), nam met het gezin een avontuurlijk voornemen: actiever worden door naar een klim- en adventurepark te gaan. Hoewel ze zichzelf graag ziet als atletisch, geeft ze toe al jaren nauwelijks te sporten — de jongste is vijf — en merkt ze dat haar conditie en armkracht ver te zoeken zijn.

Bij het parcours werd die realiteit pijnlijk duidelijk. Een hindernis met dwarsgelegde autobanden veroorzaakte paniek: de stap was groot, je kon je maar aan één kant vasthouden en teruggaan was geen optie, waardoor Anouk zich zijwaarts en klam tusse de touwen voortbewoog. Het bleek dat het tillen van vier kinderen geen vervanging was voor spierkracht. Daarna probeerde ze een zipline, maar klapte hard tegen het stootkussen aan, waarna ze halverwege bleef hangen en door een medewerker met een lange stok terug naar het platform werd gesleept — haar grap: niet de walk of shame, maar de “stok of shame”.

Het slot van haar avontuur was een overdekte, spiraalvormige blauwe glijbaan op een “ninja”-baan, bedoeld voor jongere kinderen. In de eerste draai kwamen haar benen vast te zitten terwijl de rest van haar lijf doorschoot; ze maakte een halve koprol en rolde achterstevoren naar beneden, met als resultaat een blauw oog. De volgende dag kampte ze met forse spierpijn en concludeerde dat de bank, een dekentje en haar extra vetlaagjes voorlopig veiliger en comfortabeler zijn.

De tekst wisselt zelfspot met herkenbare ouderscenario’s: goede voornemens botsen met realistische fitheidsniveaus, veiligheidswaarschuwingen (zoals leeftijdsgrenzen) zijn er niet voor niets en familie-uitjes leveren zowel hilarische anekdotes als een herinnering dat voorbereiding en realistische verwachtingen soms meer waard zijn dan heroïsche beelden van jezelf.