Anouk: 'Iedereen vindt het zo knap dat ik alle ballen in de lucht houd, maar ik houd helemaal niet alle ballen in de lucht'

In dit artikel:

Anouk, echtgenote van Erwin en moeder van vier dochters (Aurélie 11, Emeline 10, Vieve 8 en Lilou 5), beschrijft haar drukke huishouden als chaotisch maar vol liefde, gelach en spontane dansmomenten. Ondanks dat ze zelf vier dagen werkt (met nevenwerkzaamheden die het praktisch op vijf dagen brengen) en haar man vijf dagen werkt, wordt zij nog altijd gezien als de allesweter en degene die verantwoordelijk is voor verdwenen spullen, lege tubes en andere praktische zaken.

In huis regent het vragen — van “waar is mijn spijkerbroek?” tot “mama, ik heb geen sokken” — bijna altijd aan haar gericht, ook al kunnen de kinderen “papa” zeggen. Anouk erkent dat vaders tegenwoordig veel zorgtaken delen, maar merkt dat het huishoudelijke werk en het speuren naar kwijtgeraakte spullen nog te vaak op moeders bord terechtkomt. De sokkenproblematiek illustreert dat: sokken worden overal uitgedaan, nauwelijks in de wasmand gegooid, waardoor zij telkens moet bijspringen en nieuwe sokken koopt. Ze noemt zichzelf ludiek “Eerste Hulp Bij Ontbrekende Sokken”.

Als tegenreactie probeert ze verantwoordelijkheid terug te geven en moedigt ze haar dochters aan om hun vader te vragen — letterlijk: “Vraag maar aan je vader.” Haar verhaal legt een herkenbare moderne spanningslijn bloot: gedeelde zorgtaken aan de ene kant, hardnekkige verwachtingen over huishoudelijke verantwoordelijkheid aan de andere kant. Het stuk roept impliciet op tot meer gelijkwaardige verdeling van dagelijkse klusjes binnen werkende gezinnen.