Anne-Mieke belandde in een burenruzie: 'Nog voordat ik kon reageren, escaleerde de boel'

In dit artikel:

Ik ben dertiger, net moeder en woon sinds ruim een maand met mijn man en baby in Bazel. Toen de buren voor beschuit met muisjes langskwamen om ons te begroeten, ontaardde het onthaal onverwacht in een felle burenruzie — niet over politiek of geluid, maar over natte kleding op het droogrek in de gezamenlijke kelderwasruimte. In veel oudere Zwitserse huizen is een eigen wasmachine geen vanzelfsprekendheid; bewoners hebben vaste wasdagen en houden zich strikt aan rusttijden (zondag) en tijdslots. Een vergeten of te laat weggehaalde machine kan daar gemakkelijk tot verwijten leiden; mijn man zag collega’s al vroeg vergaderingen verlaten om een wasmoment te redden.

Dat strikte wasritueel botst voor mij met het prille ouderschap: een pasgeborene bepaalt je dagritme, babykleertjes zijn duur en speciale materialen zoals merinowol blijken toch extra werk te vragen. Gelukkig hebben wij als enige in het gebouw een eigen wasmachine — een luxe waarmee ik me enorm opgelucht voel. De beschuitjes deel ik graag met de buren, de was niet; voortaan zorg ik ervoor dat de muisjes al gestampt zijn voordat er wordt aangebeld.